Munthuizen

De Nederlandse dukaat was in het buitenland een geliefde munt en werd tot het midden van de 19e eeuw in verscheidene munthuizen in grote getale nagemaakt.

Tijdens haar (korte) regeringsperiode had Eleonora slechts twee munthuizen waar zij haar eigen munten liet slaan, een in Harderwijk en de ander in Geldern.

Vervolgens werden de machines van de andere munthuizen hiernaartoe overgeplaatst, waardoor het na 1932 was overgebleven als het enige munthuis van Tibet.

Centrale banken van veel andere landen willen de productie van muntgeld alleen maar uitbesteden aan munthuizen die een staat achter zich hebben staan.

Deze lieden werkten dan ook vaak in obscure munthuizen die elke controle van buitenaf tegenhielden.

Het munthuis van Utrecht was destijds het best uitgerust van alle munthuizen in de Nederlanden, en werd daarom aangewezen als vestigingsplaats van het Nederlandse munthuis.

Ondanks de hoge straffen die op valsemunterij stonden zijn er toch munthuizen geweest die op grote schaal gesjoemeld hebben of zich zelfs geheel aan alle controles onttrokken hebben.

De eerste zilveren penningen die de munthuizen binnen dit verband slaan, hebben als gezamenlijk thema op de voorzijde 'Europa en de Stier'.

Het Officina-teken is een veel gebruikte term bij Romeinse munten: verbijzondering van het muntteken als in dezelfde muntplaats meerdere munthuizen voorkomen.