Nachtwakersstaat

Een nachtwakersstaat als ideaal.

Everybody benefits: de amechtige sociaaldemocratie krijgt een nieuw proletariaat, liberalisme en grootkapitaal krijgen weer goedkope, vervangbare arbeid, de klassiek liberaal krijgt zijn nachtwakersstaat terug en de kerk weer brave, volgzame zielen.

Zelfs de nachtwakersstaat had een overheid.

Met op de achtergrond de nachtwakersstaat die met psychische druk blijft bepalen wat fatsoen is en wat niet.

Zelfs een "nachtwakersstaat" zou nog organisaties paraat hebben om dit aan te pakken.

Maar de agenda van de Commissie was nooit alleen gericht op een soort Europese nachtwakersstaat die zich alleen met veiligheid, de euro en handel bezighield.

We worden precies het tegenovergestelde van een nachtwakersstaat.

Socialisten hebben altijd gekozen voor dit positieve vrijheidsbegrip, en gezien de mensonterende toestanden waartoe de liberale nachtwakersstaat in de negentiende eeuw leidde, is dat ook zeer begrijpelijk.

Wat ooit onze trots was, een zekere mate van verzorgingsstaat (liefst nachtwakersstaat), is verworden tot een grabbelton en ook degenen die hier werkelijk 'recht' op hebben (buiten hun schuld werkeloos) worden gezien als profiteur.

Zo ongeveer alles wat verder ging dan de ‘nachtwakersstaat’ moest in private handen komen.

Zij streven naar een nachtwakersstaat die zich minimaal inmengt in de economie en zichzelf toelegt op de kerntaken ordehandhaving en landsverdediging; derhalve staan zij belastingverlaging en deregulering voor.

Libertarisme en de overheid De meeste libertariërs streven naar een minimale staat (een constitutionele republiek, het minarchisme of een nachtwakersstaat ).