Naftaleen

Azuleen is een structuurisomeer van naftaleen en kan onder invloed van warmte in naftaleen omgezet worden.

Bij inname leidt naftaleen tot maag- en darmklachten, ademhalingsproblemen en beschadiging van de lever, nieren en de ogen.

Het koolstoffilter, dat je apart in het apparaat moet plaatsen, zorgt voor het opvangen van gassen zoals formaldehyde, benzeen, tolueen en naftaleen.

In de bekleding van de Hauck iPro Baby en de Hauck iPro Baby + iPro Base is dan weer naftaleen aangetroffen, waarvan vermoed wordt dat het eveneens kankerverwekkend is.

In de bekleding van de Hauck iPro Baby is naftaleen aangetroffen.

Claessen Tankcleaning ontkent ooit opdracht te hebben gegeven om naftaleen bij het restafval te gooien.

Benzeen en naftaleen zijn allebei kankerverwekkend.

Te denken valt aanligno-, naftaleen- en melamine-sulfonaten.

Met name in de petrochemie en bij grondsaneringen (soil remediation) wordt de stank veroorzaakt door apolaire stankmoleculen zoals naftaleen, benzeen, fluorantheen e.d. Dergelijke stank reageert niet makkelijk met essentiële oliën.

Naftaleen is een isomeer van azuleen, dat dezelfde molecuulformule heeft, maar bestaat uit een vijf- en een zevenring.

De radicalaire anionen worden verkregen via de reactie van aromatische verbindingen ( naftaleen ) met metallisch lithium.

Eigenschappen In één liter water is slechts 30 milligram naftaleen oplosbaar en in ethanol is het slecht oplosbaar.

In 1866 werd door Emil Erlenmeyer de structuurformule voor naftaleen voor het eerst gepostuleerd.

Naftaleen geeft op de huid irritaties en kan in het lichaam de rode bloedcellen beschadigen.

Naftaleen heeft een ontbrandingstemperatuur van 540°C.

Intraveneuze toediening van de PAK leverde LD50-waarden op tussen 56 mg per kilogram lichaamsgewicht voor fenantreen bij muizen en 100 mg per kilogram lichaamsgewicht voor naftaleen en fluoranteen bij muizen.

Synthese Het wordt geproduceerd door de inwerking van salpeterzuur of van nitreerzuur (een mengsel van zwavelzuur en salpeterzuur) op naftaleen.

Ten opzichte van naftaleen heeft het molecule vier waterstofatomen extra.

Wilhelm Körner droeg in 1869 de hypothese aan dat er een zekere analogie in structuur moest bestaan tussen benzeen en naftaleen enerzijds en pyridine en chinoline anderzijds.