Nappes

Deze overgebleven Zwitserse nappes hebben een andere tektonische en metamorfe geschiedenis dan de Austroalpiene nappes verder naar het oosten, waardoor ze wel eens als aparte eenheid worden beschouwd.

Dat betekent dat deze nappes op dieptes zijn geweest die normaal gesproken in de mantel liggen.

De Helvetische Nappes vormen een opeenvolging van dekbladen die naar het noorden toe over de molasse uit het Molassebekken geschoven zijn.

De klippe bestaat uit gesteentes uit de Sesia-nappe (ook wel Dent Blanche-Sesia-nappe genoemd) die over de Penninische nappes heen geschoven zijn.

De laatsten zijn nappes die van "ver" komen.

Indeling in de Oostelijke Alpen De eerste twee groepen hieronder worden of gekorreleerd met de Briançonnais gneisen uit de Westelijke Alpen (zoals hier), of tot de Helvetische nappes gerekend.

In de Penninische nappes komen kleinere intrusies voor door het smelten van gesteente.

Tegelijkertijd wordt anoxische klei afgezet op de oceanische korst van de Valais en Piëmont-Ligurië oceanen, dit zal later de zogenaamde Bündner leisteen uit de Penninische nappes worden.

Ten noorden van de Periadriatische lijn worden de Alpen geologisch verdeeld in drie overschuivingseenheden, die nappes genoemd worden.

In het westen van de Alpen ( Frankrijk en Zwitserland ) zijn deze nappes veel duidelijker aanwezig dan in het oosten ( Oostenrijk ), waar ze dagzomen als een smalle band.

Op de zuidelijke rand van het Europese continent (de latere Helvetische nappes ) lagen ondiepe zeeën, waar enorme pakketten kalksteen werden afgezet gedurende het hele Mesozoïcum.

Sommige van deze nappes moeten erg diep zijn gesubduceerd, in stukken vroegere oceanische korst worden namelijk eclogieten gevonden.