Narbonensis in een zin

De grootste klap voor de Kelten kwam in 58 v.Chr., toen de Romeinse legioenen onder leiding van Julius Caesar in de Romeinse provincie Gallia Narbonensis Gallië binnenvielen.

Ook werden onder hem en zijn opvolgers leden van de vooraanstaande families uit Gallia narbonensis steeds meer betrokken bij het bestuur van het rijk.

Lepidus kreeg heel Hispania en Gallia Narbonensis en werd bovendien verkozen tot consul voor het jaar 42 v.Chr. Terwijl Antonius en Octavianus de achtervolging inzetten op Brutus en Cassius, bleef Lepidus achter in Italië om de orde te handhaven.

Caesar gebruikte deze benaming niet; in de allereerste zinnen van zijn Commentarii de bello Gallico vertelt hij: Met "Gallië" bedoelt Caesar de niet-Romeinse delen van Gallië (dus hij laat Gallia Cisalpina en Gallia Narbonensis buiten beschouwing).

De Helvetiërs moesten toen de meer noordelijke en moeilijkere route door de territoria van de Sequani en de Aedui nemen, die juist buiten Gallia Narbonensis liggen.

De inrichting van de vier Gallische provincies, Narbonensis, Aquitania, Lugdunensis en Belgica, zou echter onder keizer Augustus plaatsvinden.

De nieuwe provincie, Gallia Transalpina (na de stichting van Narbonne omgedoopt tot Gallia Narbonensis ), verzwakte de handelspositie van Massalia en maakte haar steeds meer afhankelijk van Rome.

In 66 en 65 v.Chr. bestuurde Piso als proconsul de provincia Gallia Narbonensis, en hij zou in die tijd een opstand van de Allobroges onderdrukken.

Maar dat van de misschien 6 miljoen inwoners van het tevoren vrije Gallië (dus zonder Gallia Narbonensis ) een kwart zou zijn gedood of tot slavernij zou zijn gebracht, lijkt wel een geloofwaardige schatting.

Het was een van de drie miniprovincies in de Alpen: de andere twee waren Alpes Cottiae (in het midden) en Alpes Poeninae (in het noorden), gelegen tussen Gallia Narbonensis en Italia.

Hij voerde derhalve de Goten in 410 over de Alpen en vestigde zich in Narbonensis en Aquitania.

Met de steun van Pompeius en Piso werd Caesar daarna benoemd tot proconsul van Illyrië en Gallia Narbonensis voor een periode van vijf jaar.

Na verovering door de Romeinen maakte deze deel uit van de Provincia Romana (Gallia Narbonensis).

Toen de triumviri na de slag bij Philippi hun invloedssferen vastlegden, kreeg Antonius naast Gallia Comata de provincia Narbonensis en gaf hiervoor Gallia Cisalpina op.

Ze beloofden een vredige en snelle doorgang door de provincie Gallia Narbonensis.