Nassause

Georg Frederik kreeg daarbij de Nassause Hof in de stad Siegen en het amt Freudenberg toegewezen.

In november 1635 verscheen de keizerlijke commissaris Bertram von Sturm zu Vehlingen in de Nassause landen en verklaarde de drie broers vervallen van hun graafschappen en al hun bezittingen.

Lautenbach was monstercommissaris (militair salarisadministrateur) en gerichtscholtus (president van het Krijgsgerecht) van het Friese-Nassause Regiment.

Op 15 juni werden Nassause eenheden van de 2e Brigade aangevallen door Franse voorposten; dit leidde tot de slag bij Quatre-Bras waarin de 1e Brigade onder commando van Van Bylandt een grote rol speelde.

Vlak voor de veldslag maakten zich aan Nassause kant nog honderden soldaten uit de voeten, omdat velen vlakbij hun eigen landstreek waren en vreesden te zullen verliezen, de geruchten hierover waren sterk.

Volgens Mendoça maakten de Spaanse troepen de hele nacht voorafgaand aan de slag een enorm kabaal, steeds op andere plaatsen vanuit hun kampementen en linies, met de bedoeling de Nassause troepen af te matten waarvan men wist dat ze vermoeid waren.

De rechtskracht van de Nassause erfvereniging werd op het Congres van Wenen van 8 juni 1815 bevestigd.

De VOC zag in 1622 niet veel brood in de onderneming en er is geprobeerd de WIC bij de Nassause vloot te betrekken.

De Walramse linie had de gebieden van de uitgestorven Nassaus onder andere op grond van een eerdere erfvereniging in het Nassause Verdrag van 18 april 1805 verkregen.

Deze eerste verdeling van de Nassause landen stond later bekend als de "Prima divisio".

Dit is een lijst van heersers over alle Nassause deelgraafschappen en -vorstendommen.

Hij had de opdracht om de belangen van de Nassause erflanden te behartigen.

Nu volgde op grond van het huisverdrag diezelfde, in 1866 in zijn eigen hertogdom onttroonde Nassause hertog zijn verre Nederlandse verwant op in Luxemburg.

Op 12 juli 1806 worden in de Rijnbondakte de meeste Nassause vorstendommen gemediatiseerd en in de volgende tijd gaat ook de rest verloren.

Zo kwam een compromis tot stand, waarbij de Oranjes in ruil voor de Nassause erflanden het Groothertogdom Luxemburg ontvingen.

Bovendien bestonden er ten aanzien van de opvolging aanvullende regels,vastgelegd in de Nassause huisbepalingen.

Deze Wilhelmina volgde hem in Nederland op, maar door de in Luxemburg van kracht zijnde Nassause huisbepalingen kon zij geen groothertogin worden.

Een tegenaanval was nog wel succesvol, maar de Nassause kolonel besloot zich terug te trekken uit het bos toen hij merkte dat zijn flank buiten het bos niet langer werd gedekt door de troepen van generaal Van Bylandt.

Het Groothertogdom Luxemburg ging conform de Nassause "Erbverein" naar de andere linie van het Huis Nassau omdat volgens huisrecht alleen mannelijke afstammelingen erfgerechtigd waren voor Nassaugoederen (zie ook bij Salische Wet ).

Het lint is oranje met een smalle Nassause blauwe middenstreep.