Naturalistisch

De marges die hij schilderde in het De arte venandi cum avibus zijn zeer naturalistisch.

In de marges zijn allerlei planten en dieren geschilderd, soms fantastisch, soms naturalistisch.

Maria is verfijnd en naturalistisch met zin voor realisme weergegeven.

Ook al is dit een typisch naturalistisch (en daardoor anti-romantisch) fenomeen, de nerveuze personages streven stuk voor stuk naar romantische idealen, maar door hun falen en ontnuchtering kan dit worden gezien als tegenreactie.

Zijn werk, dat naturalistisch en kleurig was, ontmoette gunstige kritieken, zowel van het publiek als van de schrijvende journalisten.

De meer kritische mensen, waartoe ik mezelf reken, zijn van mening dat deze film veel te naturalistisch verklarend is.

Toch werkte ze door, weer meer naturalistisch dan in het begin.

Het levert levendig, soepel, naturalistisch drama op, over uiteenlopende bewoners van de Windy City.

In deze rijk geïllustreerde publicatie worden verrassende wetenswaardigheden over Mondriaans kunstenaarschap aan het licht gebracht uit de periode waarin hij zich ontwikkelde van naturalistisch tot de meest radicaal progressieve kunstenaar van Nederland.

De schilderijen zijn gemaakt in de periode 1902-1909 toen Mondriaan nog naturalistisch werkte.

De schrijfster wordt verweten het steeds over hetzelfde te hebben, en er een «eng naturalistisch wereldbeeld» op na te houden.

Het mooie is dat nu eens een keer vanuit niet-christelijke hoek erkend wordt dat het godloos, naturalistisch darwinisme een wetenschappelijk volstrekte onmogelijkheid is.

Maar de stijl is die van een verslaggever: beschrijvend, een beetje naïef naturalistisch.

Toch houden de makers het ongedwongen naturalistisch verfilmde verhaal onvoorspelbaar.

Op de meeste werken is Titus naturalistisch afgebeeld: het smalle gezicht met het brilletje, de kuif, het open vriendelijke gelaat.

Dit kwam ter sprake toen het realisme naturalistisch werd, begin zeventiende eeuw, en de Hollandse schilderkunst ontstond.

In 1893 zag Käthe Kollwitz het gelijknamige toneelstuk van Gerhard Hauptmann: een naturalistisch relaas over de weversopstand in Silezië uit 1844.

Later zijn het een ‘leek’, een ‘naturalistisch’ schilder en een ‘abstract-realistisch’ schilder die Mondriaan samen laat komen.

Vooruitstrevende kunst in de jaren zestig mocht niet naturalistisch zijn, abstracte kunst zette de toon.

Zo wankelen we van ’studio’ naar dorpsplein, van abstract naar naturalistisch.