Naturen in een zin

Het concilie hield staande dat er twee naturen in de ene persoon van het Woord zijn en dat deze twee naturen verenigd zijn "zonder in elkaar over te gaan, elkaar te wijzigen, te verdelen of te scheiden".

Een van mijn favoriete boekje is Der naturen bloeme van Jacob van Maerlant.

Dat is door de context aan te pakken, door ervoor te zorgen dat dergelijke naturen de kans niet meer krijgen.

Oswald was een stuk wrakhout op de ‘ondergrondse rivier van naamloze woedende, eenzame en romantische naturen’ die Mailer al in 1963 had beschreven.

De leer houdt in dat Jezus zowel volledig goddelijk als volledig menselijk is en dat deze beide naturen ongescheiden en onvermengd zijn.

Er zijn auteurs op het vakgebied geweest die stelden dat Pseudo-Dionysius behoorde tot de monofysieten die de geloofsbelijdenis van Chalcedon bleven verwerpen omdat zij het idee van de twee naturen van Christus niet wensten te accepteren.

Er zijn, beweerde Spinoza, niet twee naturen waarvan er één zijn eigen oorzaak is en de ander een reeks gevolgen daarvan, maar er is slechts één natuur, die zijn eigen oorzaak is.

Het verschil met de conciliechristologie ligt dan alleen nog maar in de "vermenging" van beide naturen in Christus.

In zijn metafysica bestaat de werkelijkheid uit verschillende lagen of naturen.

Omdat er in Christus' persoon twee volwaardige naturen zijn, moeten we ook spreken over een Goddelijke en een menselijke wil in Hem.

Bepaald werd dat Christus twee naturen bezat: een volledig menselijke en een volledig goddelijke.

Het bijzondere bij het christendom is dat er gesproken wordt van één God, maar wel een met drie naturen, een drie-enige God: God de Vader, God de Zoon en God de Heilige Geest.

Jacob van Maerlants Der naturen bloeme (circa 1350) laat zien dat werkelijkheid en fantasie in de wetenschap lange tijd probleemloos door elkaar heen liepen.

Hij kan onderhoudend vertellen en goed uitleggen wat indertijd de crux was van die ingewikkelde debatten over de twee naturen van Christus of de heilige drie-eenheid.

Maar nee, koppige naturen laten zich niet zo makkelijk van de wijs brengen.

Anderzijds is een synthese ook geen vermenging van de naturen, die hij de miafysieten verwijt.

Daar waren grofweg drie antwoorden op mogelijk: hij had twee onderscheiden naturen, goddelijk en menselijk, of één natuur.

De "gouden sleutel" die hij daarbij hanteert, is het onderscheiden van twee naturen in de mens: de persoonlijkheid en de individualiteit, oftewel de lagere en de hogere natuur.

Van zijn drie grote leerdichten, Der Naturen Bloeme, de Rijmbijbel en de Spiegel Historiael geldt het laatste onbetwist als zijn hoofdwerk.

De rechten van de mens zijn vrijheden die de mens van naturen toekomen.