Nekbasis in een zin

Daarop zou ook de vorm van de gewrichtsuitsteeksels van de nekbasis wijzen, waarvan de voorste per wervel afgeplat zijn en de achterste 40° van de middenlijn uitsteken wat een aanpassing zou kunnen zijn aan een zijdelingse beweging.

De nekbasis is opvallend recht met een zeer geleidelijke overgang in vorm tussen de halswervels en de ruggenwervels.

De nekbasis moest dan wel een plotse knik naar boven toestaan want alleen zo zou die ronde boog van de grond kunnen zijn gehouden.

De uitholling tussen deze richels is zeer diep, een aanwijzing dat hier uitlopers van de luchtzakken van de nekbasis tot in de luchtkamers reikten.

De volgende, vermoedelijk acht, halswervels hebben daarentegen pneumatische openingen, waardoor de uitlopers van de luchtzak aan de nekbasis het bot konden binnendringen.

Dit centrum toont een pleurocoel, een pneumatische uitholling van de zijkant waar doorheen een uitloper van de luchtzak van de nekbasis het bot uitholde.

Doordat de nekbasis door afgeplatte gewrichtsuitsteeksels sterk zijwaarts kon bewegen, zou een lange nek een groot horizontaal bereik gegeven hebben.

Een ander fragment is rechthoekig en is wellicht afkomstig van een gordel die de nekbasis beschermde in plaats van het heupschild.

Een middelgroot exemplaar kon de kop ongeveer vijf meter de hoogte insteken als we aannemen dat de nekbasis minstens een matig schuine stand van 60° toestond.

Iedere uitholling omvatte een diverticulum van de luchtzak van de nekbasis.

In feite steekt juist bij Barosaurus de nekbasis vrijwel horizontaal naar voren uit.

Een aan de nekbasis is een ander veel voorkomend teken van een schildklieraandoening.

Hun lengte kan voor de nekbasis niet vastgesteld worden; van geen enkel exemplaar zijn de onderste vier wervels ongeschonden bewaard.

In het voorste zijoppervlak, achter de parapofyse, bevindt zich in een ovalen groeve een pleurocoel, een opening waardoor een uitloper van de luchtzak van de nekbasis de wervel kan binnendringen.

Luchtpijp, slokdarm en maag Binnen de weefselmassa van de nekbasis is een zeven millimeter lang stuk luchtpijp te zien, bestaande uit een tiental ringetjes, ingebed in verbindend weefsel.

Op de nekbasis ligt een zware en brede halsberg die opgebouwd is uit twee grote platen met grote bolle maar vlakke osteodermen erop aan weerszijde van de middenlijn en twee bolle platen met laag gekielde osteodermen aan de zijkanten.

De doornuitsteeksels bovenop zijn laag; die van de nekbasis met een tamelijk brede basis en niet schuin naar voren stekend.

De geringe buigzaamheid van de nekbasis werkte stabiliserend en de duimklauwen konden ter verankering in een stam geslagen zijn.

In het begin van de jaren negentig stelde Peter Dodson dat de rechte nekbasis wees op een heel andere specialisering, namelijk het "begrazen" van lage planten.

Kent Stevens wees er echter op dat ook bij een weinig ten opzichte van de nekbasis geheven nek, waarbij de wervels onderling een hoek van niet meer dan 3° maakten, de kop toch op negen meter hoogte gehouden kon worden.