Nekrib in een zin

Bewaard zijn gebleven: de twaalfde en dertiende halswervel, een nekrib, de eerste ruggenwervel, zeven stukken van vermoedelijk de reeks van de tweede tot en met negende ruggenwervels en een stuk van een sacrale wervel.

Bij de atlas zou het intercentrum per zijde een eenkoppige dunne nekrib dragen die doorloopt tot de achterrand van de vierde halswervel.

De atlas heeft een enkelvoudige nekrib.

De derde wervel heeft een nekrib met pneumatische openingen in het facet van het tuberculum en in de basis van de richel tussen tuberculum en capitulum, de ribkoppen.

De middelste en achterste halswervels hebben gepaarde diepe uithollingen aan de zijkanten, gescheiden door een horizontale richel waar het capitulum van de nekrib op rust.

Het bewaart het rechterquadratojugale, de symfyse van de onderkaken, vier zijuitsteeksels van de halswervels, het bovenste deel van een zevende nekrib, het bovenste stuk van een voorste linkerrib en een mogelijk onderste tarsale van de enkel.

Het kleinere holotype had al een nekrib van 4,1 meter en de neklengte ervan is geschat op twaalf meter.

Van de zevende nekrib af, zijn er pneumatoporen.

De atlas draagt een lange enkelvoudige nekrib, de draaier een korte; de volgende nekribben zijn kort met dubbele ribkoppen.

Een van de bewaarde halswervels laat zien dat de nekrib stevig met de ribgewrichten vergroeid is, een ongebruikelijk kenmerk bij de dromaeosauridae.

Net als de tiende daarvan is zij bovenaan veel robuuster maar anders dan de laatste nekrib naar beneden in plaats van horizontaal gericht; daarom rekenen de beschrijvers haar wervel als eerste van de ruggengraat.

Bewaard zijn gebleven: een nekrib, twee losse ruggenwervels, een staartwervel, verbeende pezen, een linkerscheenbeen met linkerkuitbeen, en rechterkuitbeen en stukken van een middenvoetsbeen en een klauw.