Nenetsen in een zin

Een andere naam die ook werd gebruikt was het Autonome District van de Dolganen en de Nenetsen (Russisch: Долгано-Ненецкий автономный округ, Dolgano-Nenetski avtonomny okroeg), waarin de namen van de inheemse volkeren Dolganen en Nenetsen verwerkt waren.

In 1929 werd de eerste kolchoz gesticht in het gebied van de Nenetsen, waar de Nenetsen te werk werden gesteld in het fokken van rendieren.

Tot de 19e eeuw waren de Nenetsen vooral afhankelijk van het lokale land, maar vanaf die tijd begonnen (koloniale) handelaren steeds belangrijker te worden en nam de afhankelijkheid van de Nenetsen van deze goederen toe.

Het kwam regelmatig voor dat Nenetsen nog huiden betaalden voor de schulden die hun vaders en grootvaders hadden gemaakt.

Met name Nenetsen die geen Russisch spraken werden ook gediscrimineerd door de Russische autoriteiten.

Oude namen voor de Nenetsen zijn Joerak-Samojeden, Samojeden of Joeraken.

Rendier vormde het belangrijkste onderdeel van de bestaanswijze van de nomadische Nenetsen, daarnaast maakte ook vis een belangrijk deel uit van hun dagelijkse dieet.

Door de verslaving aan de alcohol liepen de schulden aan dergelijke handelslieden onder sommige Nenetsen al snel hoog op.

Daarnaast is een groot deel van de Nenetsen werkloos.

De Toendra-Nenetsen zijn verreweg de grootste groep.

Culturele status Waar tijdens de glasnost bij veel bevolkingsgroepen binnen Rusland de roep om onafhankelijkheid of verregaande autonomie klonk, was dit niet het geval bij de Nenetsen, waar een dergelijk zelfbewustzijn nooit erg heeft geleefd.

De bevolking bestaat uit ongeveer 200 mensen, voornamelijk Nenetsen (Samojeden), die zich hoofdzakelijk met het houden van rendieren bezighouden.

De directe aanleiding was een stel Russen en Chanten die -volgens sovjetbronnen- zonder het te weten een heilig eiland van de Nenetsen in het Noem-To-meer waren opgegaan, om er te vissen.

De naam Nenetsen werd oorspronkelijk alleen voor de noordelijke groep gebruikt, maar wordt sinds de jaren '20 van de 20e eeuw voor de hele bevolkingsgroep gebruikt.

De plaats wordt vooral bewoond door Nenetsen (127 van de 134 inwoners behoort tot een der Siberische volkeren), die zich vooral toeleggen op de jacht en visserij.

De Toendra-Nenetsen hebben hiervoor zelfs een apart woord.

Missionaris J. S. Vater gebruikte de stamnaam Hasaba in 1787 in zijn fabel Vada Hasovo ("de taal van de Nenetsen").

Naast het rendier, dat het belangrijkste onderdeel vormde van de bestaanswijze van de nomadische Nenetsen, was vis ook een belangrijk onderdeel van hun dagelijks dieet.

Ook meegenomen, voor de Nenetsen onbekende, ziekten eisten hun tol.

Conflicten in Siberië Door het afslaan van de aanval op het fort van Poestozjorsk was de weerstand van de Nenetsen in Europa gebroken.