Neolithicum

Geschiedenis Neolithicum De oudste sporen van menselijke aanwezigheid te Wolvertem dateren uit het tijdperk uit het Neolithicum (2000 - 1600 vC).

Er is uit deze periode slechts een enkele site opgegraven, maar men merkt dat het aantal sites toeneemt in de lagen van respectievelijk het Midden Neolithicum en het Laat Neolithicum.

Neolithicum De geschiedenis van Linden begint rond 2500 vóór Christus - men spreekt van het Neolithicum - toen er een heuse volksverhuizing plaatsvond.

Het gebied ligt in de regio Bretagne in Frankrijk, langs de winderige Atlantische kust en staat bekend om zijn uitgestrekte velden met stenen uit het Neolithicum, de zogenaamde “menhir”.

Aan het einde van het neolithicum, vanaf 2900 verschenen in het grootste deel van Noord- en Midden-Europa graven met individuele bijzetting en bijgiften, voorwerpen die met de gestorvene werden begraven.

Andere bevestigingsmethoden zijn ook bekend; zo vindt men in het neolithicum ook bijlhouders van hertshoorn.

De kopertijd was het laatste deel van de jonge steentijd of neolithicum.

De lagen beslaan een tijdperk van het neolithicum, de halaftijd, de late kopertijd, de vroege bronstijd tot de middenbronstijd.

De mensen beschikten echter in de nieuwe steentijd, zoals het neolithicum ook wel genoemd wordt, nog niet over gereedschappen van brons of ijzer.

Dit leidde op langere termijn tot het uitbreiden van het Neolithicum naar Europa.

Elementen van de karakteristieke decoratieve kunst van het Amoer-neolithicum, zoals de Amoer-vlecht, spiraal en meander, zijn bewaard gebleven in de kunst van de moderne Toengoezische bevolking van de Amoer.

Er bestaat tegenwoordig een consensus over de Zuidwest-Aziatische oorsprong van het Europese Neolithicum.

Gedurende het gehele neolithicum, ook tijdens de kopertijd, werden op grote schaal stenen werktuigen gemaakt.

Gedurende het Neolithicum week het klimaat in Palestina nog steeds af van het huidige.

Het was in het neolithicum dat hier het economische en culturele model van sedentaire visserij werd gevormd, dat tot in de moderne tijd door veel Amoer-volkeren werd gebruikt.

In China ziet men een zeer geleidelijke overgang van een paleolithische samenleving naar een neolithische, en spreekt men eerder van een "vroeg-neolithicum".

In het Midden-Oosten en Anatolië was het Neolithicum al in 10.900 v.Chr. stevig gevestigd.

Mogelijk heeft de landbouw in het vroege neolithicum een impuls gekregen naar aanleiding van een klimatologische verandering.

Ondanks de aanwezigheid op sommige plaatsen van landbouw en permanente nederzettingen, wordt de term "neolithicum" gewoonlijk niet gebruikt met betrekking tot de Australische prehistorie.

Paleolithisch onderzoek viel onder verantwoordelijkheid van de Chinese Academie voor Natuurwetenschappen, terwijl het neolithicum werd bestudeerd onder toezicht van de Chinese Academie voor Sociale Wetenschappen.