Nerviërs in een zin

De Nerviërs, de hoofdmacht, stonden op de linkervleugel.

Deze opstelling vernamen ook de Nerviërs van terug overgelopen Belgae Caes., D.B.G II 17.2-3.

Maar de Nerviërs waren helemaal niet van plan zich zonder slag of stoot over te geven.

Ook de Baetasii en de Nerviërs gaven zich aan Civilis over, die hen aan zijn eigen strijdkrachten toevoegde.

Samen voegden ze zich bij de Nerviërs.

Toen Labienus zag wat de Nerviërs van plan waren, zond hij het tiende legioen opnieuw naar de Romeinse kant om te gaan helpen.

De Atuatuci werden hierdoor grotendeels gedecimeerd, maar niet volledig, aangezien ze in 54 samen met de Nerviërs en de Eburonen het winterkamp van Q. Cicero, de broer van Marcus Tullius Cicero, aanvielen.

Dat er opstanden waren in Gallia (Caesar beweerde één miljoen gevangenen in slavernij te hebben gebracht) en in Gallia Belgica (Caesar moordde 60.000 Nerviërs uit).

Rond 60 v.C. bereikten zij ook de Nerviërs en de zogenaamde Belgae (België).

Of de landbouw in het gebied van de Nerviërs toen al genoeg overschotten produceerde om uitvoer mogelijk te maken, is twijfelachtig.

Bovendien bleken de Nerviërs en hun bondgenoten zich gedisciplineerd te gedragen Caes., D.B.G II 19.6.

De Belgae boden meerdere malen weerstand aan de Romeinse overheersing, waarbij vooral de Nerviërs en de Eburonen de geschiedenis zijn ingegaan als weerbarstige krijgers.

Geschiedenis Bij de inval van de Romeinen in 57 voor Christus was de streek rond de Zwalm bewoond door Nerviërs van Overrijnse oorsprong.

De ervaren primus pilus Aquilius leidt een allesbehalve soldateske groep Tungri en Nerviërs bij de verdediging van de oostelijke Betuwe.

Tacitus vermeldt dat de Nerviërs in zijn tijd prat gingen op hun ' Germaanse ' afkomst, als het ware om zich te distantiëren van de 'makke' Galliërs.