Neumen

In een later ontwikkelingsstadium ontstonden neumen die de relatieve intervallen tussen de neumen aangaven en werd een vierlijnige notenbalk geïntroduceerd die specifieke intervallen aanduidde.

Hucbald stelt voor de tekens bij de neumen te plaatsen; zo weet de zanger niet alleen welke beweging zijn stem moet maken, iets wat hij uit de neumen kan afleiden, maar ook welke toon hij precies moet treffen.

Metrum en ritme Het verschil tussen het in acht nemen van de 1 : 2 verhouding bij neumen van minstens twee noten en de variabele nootlengte bij neumen van één noot, wordt gesteund door de middeleeuwse muziektraktaten.

De oudste neumen waren tekens die contouren aangaven, maar geen exacte tonen of een exact ritme van datgene wat gezongen moest worden.

Hierdoor konden nog qua lengte onbekende noten (delen van neumen) in L-239 op hun 'kort' of 'lang' zijn worden beoordeeld, en andersom.

Niettemin is ook dit deel van het handschrift kalligrafisch uiterst verzorgd, werden er neumen voor de melodielijn aan toegevoegd en werd het geïllustreerd met vier van de acht miniaturen die het handschrift bevat.

Rond de 9e eeuw werden neumen gaandeweg stenografische mnemonische hulptekens voor het melodisch reciteren van kerkzang.

In deze podcast gaat het verder over neumen, middeleeuwse handschriften, de Tridentijnse mis, de vreugde van het misdienaarschap, seksueel misbruik, de toekomst van het Nedersaksisch en ‘go with the flow in Almelo’.

Een les in improvisatie neumen ze dat.

De neumen gaven de loop van de melodie weer en vormden zo een functionele geheugensteun voor de zangers.

Neumen geven voornamelijk informatie over het ritme.

In de praktijk komt dat neer op een deels semiologische, deels mensuralistische interpretatie van de neumen in middeleeuwse handschriften volgens de notatie van Sankt Gallen[1].

Ik denk niet dat dit voortvloeit uit een poging om de neumen te `tekenen' maar om er vooral voor te zorgen dat het koor doet wat de dirigent wil.

Het onderzoek naar de betekenis van de neumen heet semiologie.

De gedichten waren met neumen genoteerd.

De oudste notatiesystemen die gebruikmaken van neumen, zijn van Arameïsche oorsprong en werden toegepast voor quasi-emmelische recitering van de Heilige Schrift.