Neuriet in een zin

Iemand neuriet een liedje. Ik krijg zin om mee te neuriën.

Hij neuriet altijd tijdens het werken.

Hij neuriet een favoriet Joegoslavische deuntje uit een oud Joegoslavisch popnummer en speurt de stoep af met een gebroken eetstokje en een boodschappentas van de Spar als geïmproviseerde handschoen.

Dames, even over die reclame van Dr. Oetker Ristorante Pizza: elke man die zo hinderlijk bij je oor neuriet krijgt toch z'n congé?

Het nummer van Armand lijkt wel het liedje dat Meryame Kitir (sp.a) haar hele leven neuriet.

Probleem is dat je toch het eerste couplet mee neuriet.

Helpt het als u het Wilhelmus neuriet?

Mijn vriendin neuriet wel leuk wanneer ze mijn boterham smeert, voor de rest zou ik het niet weten.

Tussen Amersfoort en Wezep is het enige geluid de aangename bariton van drs. Mallebrootje die onafgebroken het partijlied neuriet.

Ze neuriet en ik zit verhevigd in haar bed.

Als kind danste Leblanc al op de tonen van ‘Un garçon pas comme les autres’ en ook in de podcast neuriet hij regelmatig mee met Dion.

Hij neuriet tegen de zenuwen.

Waarom neuriën we eigenlijk – en waarom neuriet niet iedereen?

Taj Mahal is de man van de grimas, die tussen zijn tanden een melodietje fluit, uitbundig het koper laat schetteren of nonchalant neuriet bij een duimpiano.

Een vrouw wier beurt nog komen moet, neuriet steeds harder mee, met een van oprechtheid bijkans barstend tremolo.

Monk neuriet wanneer hij praat.

Omdat de dag goed was, neuriet hij een deun uit het Zondagmiddagcafé.

Ze neuriet zachtjes mee met de melodie.

Regelmatig zingt of neuriet hij tijdens de enge ritten in de bus die hij maakt.