Neusbult in een zin

Bij Pachyrhinosaurus canadensis en P. perotorum vergroeien de achterste zijkanten van de neusbult aan de bovenzijde met de voorkanten van de wenkbrauwbulten; hierdoor ontstaat een soort tunnel overdwars.

Bij volwassen dieren is het neusbeen bovenop en aan de zijkanten extreem verdikt waardoor een "neusbult" ontstaat die wellicht de restanten van de oorspronkelijke neushoorn omvat.

De neusbult is bij volwassen exemplaren relatief klein, dun en sterk verruwd met vele putjes.

Hieronymus interpreteerde dat als een ondersteuning voor een verdere horizontale uitgroei van de dikke laag hoornstof en daarmee is in overeenstemming dat de groeven van de zijwanden van de neusbult meer horizontaal gericht zijn.

Wel uniek bleken de naar boven gedraaide snuitpunt zonder afhangende "snavel" en de middenrichel op de achterste neusbult.

Bij grote individuen van Pachyrhinosaurus canadensis groeien de neusbult en de oogbulten bovenaan samen zodat er een dwarstunnel ontstaat.

De voorste bovenrand van de neusbult loopt tongvormig naar voren uit in een overhangend uitsteeksel boven de neusbrug.

Een vierde osteoderm heeft hij vastgesteld onder de voorste basis van de neusbult.

Ze steken ver omhoog, soms tot boven het niveau van de neusbult, ook als we daarvan aannemen dat hij door zijn hoornlagen in dikte verdriedubbeld was.

De laag waarin het opgegraven werd, heeft een ouderdom van 75,1 miljoen jaar wat deze vorm de oudste bekende ceratopide met een neusbult maakt.

De trog waarin de basis van de neusbult ligt, strekt zich verder naar beneden uit dan de bovenkant van de uitholling rond het neusgat.