Neutrino

We spreken dan van elektron-neutrino, muon-neutrino en tau-neutrino.

Tenzij dus af en toe een gewoon neutrino in zo’n steriel neutrino verandert.

Niet van de neutrino zelf, maar van de "bijproducten" als een neutrino op een proton botst.

Zo werd in 2013 voor het eerst aangetoond dat een muon-neutrino in een elektron-neutrino veranderde.

Dit was de eerste keer dat neutrino's van een supernova werden vastgesteld, en de waarnemingen bevestigden de theoretische modellen, die aangaven dat een groot deel van de energie van een supernova als neutrino's wordt uitgezonden.

Een muon-neutrino wordt onderweg bijvoorbeeld een tau-neutrino, om vervolgens weer een muon te worden, enzovoort.

En één zo’n straalstroom moet op de aarde gericht zijn geweest, waardoor het IceCube Neutrino Observatory neutrino’s afkomstig van dit sterrenstelsel kon opvangen.

Een van de dilemma's rond neutrino's waarover fysici zich jarenlang het hoofd braken was dat bij metingen op aarde slechts een derde van de neutrino's waarvan werd aangenomen dat ze bestonden, werd ontdekt.

Het zou kunnen dat dat precies overeenkomt met de röntgenstraling die vrijkomt als een steriel neutrino vervalt tot een gewoon neutrino.

Drie uur voordat het zichtbare licht de aarde bereikte, maten diverse neutrino -observatoria een plotselinge grote hoeveelheid neutrino's.

Een groot probleem bij zonnemodellen was het tekort aan neutrino 's die op Aarde worden gedetecteerd (op grond van de uitgestraalde energie kan namelijk het aantal en de aard van de neutrino's worden afgeleid).

In geval van een atmosferisch neutrino kan men hieruit ook het type neutrino afleiden.

Zwaar water wordt ook gebruikt door het Canadese Sudbury Neutrino Observatory (SNO) voor de detectie van neutrino 's.

Niet bij naam genoemde Neutrino's thuiswereld De thuisplaneet van de Neutrino mensen.

De astronomen hebben een serie computersimulaties voltooid die structuurvorming volgen in de donkere materie, de gewone materie en neutrino’s.

De beweging van neutrino’s werd tot nu toe ook niet gesimuleerd.

Eerder was er echter nog nooit een neutrino in een deeltjesversneller gedetecteerd.

En nu is het dus voor het eerst gelukt om een neutrino die door een deeltjesversneller is gemaakt, ook daadwerkelijk te detecteren.

En wel door de galactische oorsprong van duizenden neutrino’s te bepalen.

Het immense observatorium detecteert de subtiele tekenen van hoogenergetische neutrino’s met behulp van duizenden sensoren die diep in een kubieke kilometer helder, ongerept ijs zijn begraven.