Nihilo

Daarin creëert het Zijn ("Ens") ex nihilo alle existenties (Ens creat existentias), analoog aan God ("Ens") die ex nihilo de schepping creëert ( Creatio ex nihilo ).

Creatio ex nihilo verwijst naar het unieke van schepping, namelijk de wijze waarop zijnden uit het niets tevoorschijn komen.

Aristoteles kwam tot de conclusie dat een schepping uit het niets ( creatio ex nihilo ) niet mogelijk was, omdat dan het opperwezen ineens tot een handeling moest zijn overgegaan, wat hij onwaarschijnlijk vond.

Creatio ex nihilo is Latijn voor schepping uit het niets.

Voor Plato is deze Maker niet omnipotent en ook niet in staat om ex nihilo - uit het niets - iets te scheppen.

Zo meent de theoloog Paul Tillich dat God zich door de schepping niet alleen voor het eerst openbaart (creatio ex nihilo), maar dat hij zichzelf door de instandhouding van de wereld (creatio continua) verwerkelijkt.

Het lijkt ook een soort mysterieuze metafysica te impliceren, alsmede het concept van ex nihilo nihil fit (Uit niets wordt niets).