Nijinsky in een zin

Evenals in de vorige voorstelling (over Beethoven) nemen de drie musici – naast altviolist Esther Apituley, pianist Victor Lange en violist Paul Medeiros – overtuigend de nodige bijrollen voor hun rekening, zoals Nijinsky’s vrouw en zijn zenuwarts.

Het bewogen leven van de roemruchte danser en choreograaf Vaslav Nijinsky (1889-1950) inspireerde al veel theatermakers.

Hij schreef de muziek voor een ballet van Vaslav Nijinsky over een lente-ritueel waarbij een maagd wordt aangewezen en zich als vruchtbaarheidsoffer moet dooddansen.

Toen Diaghilev er op een Zuid-Amerikaanse tournee even niet bij was, viel Nijinsky voor de Hongaarse gravin Romola Pulszky.

Bronislava was het derde kind in het gezin van Thomas en Elenora Bereda Nijinsky, beide ouders zijn Poolse dansers.

Vanaf dat moment stond Nijinsky er alleen voor.

Zijn dagboeken geven een goede indruk van zijn geestestoestand in die tijd: V.F. Nijinsky, Dagboeken (vert. Yolanda Bloemen en Marja Wiebes), Baarn: Ambo 1996.

Zijn ouders, Thomas en Eleonora Bereda Nijinsky, waren beiden balletdansers en verdienden samen met hun drie kinderen Stanislav, Vaslav en Bronislava dansend de kost.

Bij hem geen maagd die zich dooddanst zoals in Nijinsky's origineel, maar het accent op de groep als levend organisme, waar een individu zich lastig uit kan losmaken.

De notities variëren van alledaagse meldingen (het opstoken van de kolen) tot zijn diepste gevoelens voor Lise, waar hij van jongs af aan al samen mee is, en zijn bedenkingen over het doen en laten van Nijinsky de laatste tijd.

Leonide Massine (1895-1979) werd opgeleid in Moskou en door Diaghilev naar Les Ballets Russes gehaald als opvolger voor Nijinsky.

Als ballet veroorzaakte het destijds een schandaal door de masturbatiebewegingen van Nijinsky aan het einde van het stuk.

In december 2006 won hij de Nijinsky Award voor meestbelovende en opvallendste choreograaf in de internationale dans.

Mercury's opmerkelijke kostuums waren onder andere geïnspireerd door de Ballets Russes van rond 1910 met Vaslav Nijinsky als grote ster.

De bemiddeling van Diaghilev slaagde, en Nijinsky kreeg toestemming om met zijn gezin naar de Verenigde Staten te vertrekken.

Het is wel duidelijk dat Fokine en Nijinsky de Siamese dans aanpasten in plaats van kopieerden.

In 1912 verliet Fokine de Ballets Russes, vooral omdat hij slecht kon opschieten met Vaslav Nijinsky en omdat hij afgunstig was op diens hechte relatie met Djagilev.

Nijinsky week af van de gebruikelijke vloeiende dansbewegingen, geïnspireerd door schilderingen op Grieks aardewerk.

Vaslav Nijinsky was te zien als de Poëet.