Nikephoros in een zin

De veelzijdige Nikephoros Gregoras (1295-1360) schreef een historisch werk dat niet enkel gemodelleerd was naar de geschiedschrijving van Thucydides, maar dat bedoeld was zich ermee te meten.

Bij hun terugkeer was echter de Byzantijnse keizer Nikephoros I tijdens een veldtocht tegen de Bulgaren in de slag aan de Warbizapas gevallen (26 juli 811).

Bij zijn troonsbestijging was Nikephoros III Botaneiates al in de zeventig en was hij een goed bedoelende, maar strompelende generaal.

Keizer Nikephoros I sneuvelde en khan Kroem maakte van zijn schedel een drinkbeker.

Michaël wilde de tegenstellingen in zijn rijk verminderen en verlichtte daarom de strenge belastingen die Nikephoros had opgelegd.

Nikephoros zette zijn kamp op, ondanks de bedenkingen van zijn generaals.

Toen Leo patriarch Nikephoros afzette en de verering van afbeeldingen veroordeelde, nam Theodorus de leiding van het verzet tegen het iconoclasme op zich.

Als leerling van Nikephoros Blemmydes, een van de bekendste geleerden van die tijd, groeide hij uit tot een zeer breed geïnteresseerd intellectueel die een grote hoeveelheid literaire, theologische en wetenschappelijke werken schreef.

De Byzantijnse kapatanos Nikephoros Doukeianos werd gedood en zijn opvolger werd gevangengenomen.

De naam van zijn moeder is niet bekend maar ze was zuster van de heilige Michael Maleinos, die een grote invloed op Nikephoros had.

Het huwelijk was echter juridisch gesproken omstreden, want Nikephoros zou de peetoom van één van Theophano's kinderen geweest zijn, waardoor een – door de kerk verboden – geestelijke verwantschapsrelatie was gecreëerd.

Hij stelde de kroniek Chronographia tripertite samen, gebaseerd op Griekse geschriften van Georgios Synkellos, Theophanes en patriarch Nikephoros.

In 1078 aanvaardde hij het keizerschap van Nikephoros, indien hij werd benoemd tot hertog van Antiochië, inclusief Edessa.

Nikephoros II Phokas werd gesteund door zijn broer Leon (ca. 910 - na 970).

Nikephoros was een briljant strateeg en een vroom en ernstig man, die de sociale politiek van zijn voorgangers temperde en de enorme grondbezitsvorming van kerk en kloosters afremde.

De genotzuchtige keizer kon ook de militaire aangelegenheden overlaten aan de bekwame leiding van zijn generaals, in het bijzonder de gebroeders Leo en Nikephoros Phokas.

Het werd gesticht nadat Nikephoros II Orsini in 1358 werd verslagen en bestond tot 1416.

Na de gewelddadige dood van zijn vader werden zijn aanspraken op Thessalië aanvankelijk verdedigd door zijn moeder Irene, maar beiden moesten onder druk van Nikephoros II Orsini in 1356 naar Servië vluchten.

Nikephoros zond daarop in 806 de Oost-Romeinse vloot en stelde een zeeblokkade in tegen Venetië.

Zijn oudste zoon Nikephoros werd medekeizer, zijn tweede zoon Niketas opperbevelhebber en mogelijk eveneens medekeizer.