Nomina in een zin

Ienaiensia Nomina Anatomica In 1935 werd in Jena de herziening van de Nomina Anatomica aangenomen door het Anatomische Gesellschaft, aangeduid met de Ienaiensia Nomina Anatomica (INA) Stieve, H. (1936).

Behalve de typesoort Monoclonius crassus worden ook de overige monocloniussoorten tegenwoordig als nomina dubia dan wel nomina nuda, jongere synoniemen of eigen geslachten beschouwd.

De Lijst van pterosauriërs omvat de volgende beschreven soorten, nomina dubia en nomina nuda staan tussen aanhalingstekens.

Gebruik De eerste nomina sacra die in de vroegste christelijke documenten worden teruggevonden zijn Θεός, Κύριος, Χριστός, en Ἰησοῦς Schuyler Brown, Concerning the Origin of the Nomina Sacra, Studia Papyrologica 9 (1970) (God, heer, Christus en Jezus).

Als ze geen nomina dubia geacht worden te zijn, moeten de drie taxa als één soort beschouwd worden met als naam "Ceratosaurus meriani".

Een flink aantal van dergelijke nomina dubia, twijfelachtige namen, is onder de noemer "Pterodactylus" benoemd.

Het zijn twee lijvige edities in de reeks Nomina Geographica Flandria.

In lijsten van namen noteert men de nomina dubia met een ND achter de naam.

Wat we wel bij de ontwikkeling van nieuwe schriftsoorten meestal vaststellen is dat aanvankelijk de ‘‘nomina sacra’’ worden afgekort en dat andere abbreviaturen slechts later optreden.

Alle andere soorten in het geslacht worden ook beschouwd als nomina dubia of zijn later bij andere soorten ondergebracht.

Communia nomina is Latijn voor "commune zelfstandig naamwoorden".

De laatste soort zou een nomen dubium zijn wegens zijn geldige maar niet te determineren lectotype waarvoor eigenlijk alsnog een nieuwe geslachtsnaam gekozen zou moeten worden, ware het niet dat dit voor nomina dubia overbodig is.

De laatste twee soorten worden tegenwoordig gezien als nomina dubia; het materiaal is op zich niet te onderscheiden van het Duitse maar te incompleet dat het toch niet om heel andere vormen zou kunnen gaan.

De uiteindelijke lijst bevatte ontleedkundige begrippen die niet zoals de Basiliensia Nomina Anatomica uitgingen van de rechtopstaande positie van de mens, maar van de positie van de viervoeter.

In het Latijn zijn niet alle 15 nomina sacra, die als dusdanig gekend zijn uit de Griekse teksten, overgenomen in dezelfde hoedanigheid.

Men vindt, zeker in de oudere teksten, geen afkortingen voor verlosser, vader, moeder, kruis en hemel in de context van de nomina sacra en de afkortingen voor zoon en mens worden zeker niet uitsluitend gebruikt als nomen sacrum.

Ook Lexovisaurus durobrivensis en de later hernoemde Lexovisaurus vetustus waren volgens haar nomina dubia en moesten dus nominaal weer als omosaurussoorten worden aangeduid.

Overigens moeten alle namen van na 1931 voorzien zijn van een adequate beschrijving of een verwijzing daarnaar, willen zij niet als nomina nuda gelden; het enkele verwijzen naar een exemplaar voldoet niet meer.

Zowel Syngonosaurus als Eucercosaurus worden tegenwoordig gezien als nomina dubia en de twee laatste soorten van Anoplosaurus zijn daarmee ongeldig.

Zulke namen worden meestal geacht geen prioriteit te hebben omdat het nomina dubia zijn, dat wil zeggen: ze zijn gebaseerd op vondsten die niet met zekerheid te identificeren zijn.