Nucleïnezuur

Een enkelstrengs nucleïnezuur kan twee of meer sequenties bevatten waarvan de nucleotiden complementair zijn aan elkaar.

Het genetische materiaal (meestal enkelstrengig RNA), wordt binnen de eiwithelix gestabiliseerd door interacties tussen het negatief geladen nucleïnezuur en de positief geladen eiwitten.

Het isoleren van virussen en nucleïnezuur-detectie zijn accuratere testen dan antigeen-detectie, maar deze testen zijn niet overal beschikbaar doordat ze duurder zijn.

Zoals alle strengen nucleïnezuur heeft mRNA een bepaalde richting.

Het allersimpelste leven moet in elk geval beschikken over eiwit en nucleïnezuur.

Ze slaagden erin het genetisch materiaal, het nucleïnezuur dna, in een taal te schrijven met een alfabet van vier letters, A (adenine), C (cytosine), G (guanine) en T (thymine).

Er is nooit een nucleïnezuur van de ziekteverwekker gevonden.

De naam 'nucleïnezuur' werd gegeven omdat deze moleculen het eerst ontdekt werden in de celkern (nucleus).

De sense of polariteit van een nucleïnezuur geeft in de virologie de richting van het enkelstrengs virale genoom tot de leesrichting van het latere messenger RNA (mRNA) aan.

Eukaryoten Eukaryoten (de "hogere" organismen zoals planten, dieren, schimmels en protisten) hebben in elke cel een celkern (nucleus - vandaar ook nucleïnezuur) waarin het DNA zich bevindt.

Onder bepaalde omstandigheden is het mogelijk een virus kunstmatig te degenereren tot een viroïde, die dan alleen nog uit nucleïnezuur dat zichzelf kan vermeerderen bestaat.