Oblomov in een zin

Chips in de bak, bier koud en Samantha naar de praatsessie van haar vriendinnen van de leesclub; dit keer hebben ze Oblomov van Ivan Gontsjarov gelezen.

Een klein maar trouw publiek blijft de verrichtingen van mensen als Sjenderovitsj en Oblomov - die net als Sjenderovitsj in het buitenland volle zalen trekt - nauwgezet volgen.

Het enthousiaste publiek neemt deze en andere Oblomov-klassieken gulzig tot zich.

Helemaal uit Rusland overgewaaid is de extreem lamlendige oblomov.

Terloops vernemen we nog dat de grootvader van Berberova model heeft gestaan voor de figuur van Oblomov in de roman van Gontsjarov.

Alsof deze activiteiten «aan de oppervlakte» hem nog niet genoeg bezighouden, is er nog een tweede categorie bezigheden die de arme Oblomov geen rust gunnen.

Liever Oblomov voor de zoveelste keer, Elsschot, Nescio, Van het Reve, Reve, F.B. Hotz, Maarten 't Hart en J.M.A. Biesheuvel.

Niet om als een Oblomov mijn leven in ledigheid te leven of om alsnog van het ius primae noctis te genieten.

Oblomov heeft – niet altijd tot zijn genoegen – een sociaal leven dat er wezen mag.

Als Oblomov nog een held kan worden genoemd, dan is hij een antiheld.

Ivanov van Tsjechov is een vastgeroest creatuur, als Oblomov bij Gontsjarov.

Na de zomer is Olga met haar tante weer teruggegaan naar hun appartement in de stad en heeft Oblomov, wie de huur van zijn oude flat inmiddels is opgezegd, zich een woning in een verre buitenwijk laten aansmeren.

Oblomov durft niet meer zo veel te eten en geen middagdutjes te doen, in plaats daarvan leest hij een boek.

Zijn eerste kroeg in Amsterdam was Oblomov, tegelijkertijd de eerste keer dat hij met Heineken zaken deed.

De droom van Keynes was een wereld waarin harde werkers meer zouden verdienen dan de oudgeld-notabelen die als Oblomov hun dagen slijten, wrekkig gebogen hangend over hun aandeeltjes.

Oblomov is de verpersoonlijking van luiheid, nutteloosheid en het onvermogen tot iets te komen.

Oblomov, Kroetz’ bewerking van Gontsjarovs roman door Het Zuidelijk Toneel in regie van Matthijs Rümke.

Oblomov scheurde de bladzijden met zijn vinger open: daardoor ging het papier aan de randen rafelen, en het boek had hij van Stolz geleend, die altijd zo pijnlijk netjes op zijn spullen was, in het bijzonder op zijn boeken!

Oblomov of: waarom ik niet op wil staan.

Toen mijn redacteur Glazige Gert terug was van vakantie uit Ierland moest deze Oblomov er aan geloven.