Oceaanwater in een zin

Met uitzondering van in de poolstreken bevriest het zoute oceaanwater zelden.

Aan de lange lijst van gevolgen van de opwarming van de aarde is een nieuw gevaar toegevoegd: de proliferatie van de bacterie Vibrio vulnificus, die houdt van warm oceaanwater.

De pacific is zo intens groot dat het een complete zijde, dus de helft van de Aarde bedekt met kilometers diep oceaanwater.

Noem het gerust een van de onverwachte effecten van de klimaatverandering: door onze uitstoot van CO2 wordt het oceaanwater steeds zuurder en daarmee ook lawaaieriger.

Overigens bevat oceaanwater enorm veel lithium, dat ook nog goedkoop winbaar is.

Deze drukschommeling zorgt voor het ontstaan van ikaietkristallen die in het oceaanwater hun zuurgraadverlagende werk kunnen doen, waardoor extra koolstofdioxide uit de atmosfeer verdwijnt.

Een groter deel van de gletsjers is namelijk van onderaf blootgesteld aan warm oceaanwater.

Dat komt onder andere doordat warm oceaanwater de onderkant van de ijsplaat aantast.

Dietrich en een andere piloot merkten eerst dat het oceaanwater woelig werd en zagen toen een ovalen vliegend voorwerp, dat ze omschrijven als een grote TicTac.

In gebieden waar altijd al veel water verdampte, neemt de verdamping van water toe, omdat het oceaanwater warmer is.

Bovendien erodeert het ijs op sommige plaatsen door warmer oceaanwater.

Boven het relatief koele oceaanwater in het oosten van de Indische Oceaan is de luchtdruk hoger.

Dat oceaanwater lang geleden rijker was aan zuurstof-18 is veelzeggend en volgens de onderzoekers het beste te verklaren door het idee dat er 3,2 miljard jaar geleden helemaal geen continentale verwering plaatsvond op aarde.

De laatste reddingsloep ligt om 2.05 uur in het oceaanwater.

De Aarde wordt in het vloeistofmodel van de dubbelplaneet beschreven als een grote, zware kern met een hoge dichtheid en viscositeit met een dun vloeistoflaagje aan het oppervlak, met een lage dichtheid en lage viscositeit, als model voor het oceaanwater.

Een deel van het warmere binnenkomende oceaanwater buigt langs de Stroom weer noordwaarts af en zorgt voor een warme kern met in de winter een temperatuur van 2-5 °C.

Het thermische effect van koud oceaanwater en warm woestijnzand geeft het gebied constante, hoge en voorspelbare wind tussen augustus en maart.

Als men met die mensen een praatje wil doen over bicarbonaatvorming boven het opgewarmde oceaanwater, dat meer Co² opslorpt dan dat er bestaat, iets trager door de mindere oplosbaarheid, en het warmtetransport over land.

Bij nogal wat Antarctische gletsjers is de tong de laatste decennia dunner geworden en heeft de grounding zich landinwaarts teruggetrokken, onder meer omdat het gletsjerijs van onderen wordt aangevreten door opwarmend oceaanwater.

Dat kan weer onthullen in hoeverre (warm) oceaanwater erin slaagt om zich onder de ijskap te wurmen en deze van onderaf aan te tasten en/of sneller te laten stromen.