Oceanische

In het nieuwe onderzoek bestudeerde het team 18 verschillende oceanische ruggen waar oceanische spreiding plaatsvindt.

De zwaardere en koude oceanische korst, met de bovenliggende sedimenten, duikt onder de lichtere en warme continentale of een andere oceanische korst.

Het is de vorming van oceanische lithosfeer aan de ene kant en dan met name subductie van oceanische lithosfeer aan de andere kant dat verantwoordelijk is voor een groot gedeelte van deze mantelconvectie.

Op welke afstand van een oceanische trog een bepaalde diepte en temperatuur wordt bereikt, is dus afhankelijk van de hoek waaronder de oceanische lithosfeer subduceert.

Subductie is wanneer een oceanische plaat schuin onder een andere oceanische of continentale plaat schuift.

Als gevolg van deze botsing duikt de oceanische plaat onder de continentale plaat, omdat de oceanische plaat zwaarder is dan de continentale plaat.

De Caribische Plaat is een grotendeels oceanische tektonische plaat die een deel van Midden-Amerika en de oceanische korst onder de Caribische Zee ten noorden van Zuid-Amerika bevat.

Een consequentie van oceanische spreiding is dat er continu oceanische korst wordt bijgemaakt.

Het magma dat op deze manier vormt is basaltisch van samenstelling en zal in of aan het oppervlak van de mid-oceanische rug stollen, waardoor nieuwe oceanische lithosfeer wordt gevormd.

In een tijdperk waarin de Aarde zich aan het begin van een Wilson cyclus bevindt (een tijdperk waarin zich relatief veel oceanische korst vormt, bijvoorbeeld in het Jura en Krijt ) zal er relatief meer jonge oceanische korst zijn.

Jonge, relatief warme oceanische korst heeft een lagere dichtheid dan oude, relatief koele oceanische korst.

De gabbro's en peridotieten, die nu als lenzen in de paragneisen liggen, vormden waarschijnlijk stukken van de oceanische korst die zich ooit onder de oceanische sedimenten bevond.

De snelheid van oceanische spreiding langs mid-oceanische ruggen is vermoedelijk deels bepalend voor de mate van vulkanisme in een bepaald tijdperk.

Dit zorgt ervoor dat de oceanische lithosfeer voortdurend gerecycled wordt, zodat de meeste oceanische lithosfeer niet ouder is dan 100 miljoen jaar (op geologische tijdschaal gezien relatief jong).

In tijden dat een supercontinent opbreekt zal er veel nieuwe oceanische korst worden aangemaakt en zal het totale oppervlak van de mid-oceanische ruggen stijgen.

Mid-oceanische ruggen Waar oceanische lithosfeer uit elkaar beweegt, komt de asthenosfeer omhoog.

Oceanische korst heeft een hogere dichtheid dan continentale korst, bovendien is continentale korst meestal veel dikker dan oceanische.

Onder mid-oceanische ruggen ligt de discontinuïteit zeer ondiep, hoe verder van de mid-oceanische rug af, hoe meer de lithosfeer is afgekoeld en hoe dieper de G-discontinuïteit ligt.

Onder mid-oceanische ruggen vindt zulk opsmelten van omhoogbewegend mantelmateriaal plaats, waarna de smelt (basalt) naar het oppervlakte opstijgt om daar nieuwe oceanische korst te vormen.

Sterktemodel voor oceanische lithosfeer De oceanische lithosfeer bevat in tegenstelling tot de continentale lithosfeer vrijwel geen kwarts en heeft daarmee een duidelijk andere samenstelling.