Oeverwallen in een zin

De meeste gebieden met een miedenverkaveling liggen in het achterland van de hoge oeverwallen langs de Waddenkust, waar de oudste terpdorpen te vinden zijn.

Het stroombed en de oeverwallen van de Groote Heekt zijn in de 19e en 20e eeuw grotendeels afgegraven ten behoeve van de kleiwinning voor de plaatselijke steenfabrieken.

Klei klinkt in door ontwatering (en uitdroging) waardoor de komgronden lager liggen dan de oeverwallen.

Oeverwallen worden door het stromende water zelf, van nature opgeworpen.

Vaak is hij te vinden in spleten onder overhangende rotswanden aan de rand van het bos, in rotsige bermen, oeverwallen, en oude, schaduwrijke puinhellingen.

Achter de oeverwallen vind je laagtes, de zogenaamde kommen.

De lengte van de oeverwallen kan tientallen kilometers beslaan.

In de loop van de tijd is er zo een typisch rivierenlandschap ontstaan met een rijke flora en fauna en een afwisselend landschap: stranden, oeverwallen en duin met graslanden naast moerassen, ooibossen en oude rivierlopen.

Op deze manier ontstond een stelsel van oeverwallen die lage gebieden, de kommen, omsloten.

Later lopen ze met hun vee langs de oeverwallen van de rivieren die naar het noorden stromen.

Vanaf de dijk is nog goed zichtbaar hoe in rivier, vanaf ongeveer het jaar 1000, in zand en klei een variatie terreinvormen heeft geboetseerd: strangen en restgeulen, oeverwallen, eilanden en rivierduinen.

Op opgeslibde oeverwallen vestigden zich de eerste bewoners.

Het overgrote deel van de togué ligt op oeverwallen aan het water.

Aangenomen wordt dat de systematische ontginning pas in de elfde en vroege twaalfde eeuw is begonnen, waarbij de oeverwallen van de rivier fungeerden als ontginningsbasis.

Abelen-iepenbossen op oeverwallen bevatten in de regel weinig grof strooisel, doordat de winterse overstromingen het telkens afvoeren en regelmatig een laagje zandig slib aanvoeren.

De gebieden werden ontgonnen vanaf de oeverwallen.

Duidelijke archeologische sporen van bewoning in het stroomgebied daar noordelijk van ontbreken maar aangenomen wordt dat de oeverwallen en stroomruggronden wel bewoond waren.

G.J.A. Bruynel, blz. 6- 24 Oeverwallen en stroomruggen konden daarin hogergelegen delen vormen.

In de loop der eeuwen waren er langs de rivier de IJssel lang gerekte zandige oeverwallen van enkele meters hoog ontstaan.

In tijden van hoger water kan rivierwater over en door de oeverwallen heen stromen.