Offerdieren

Abraham nam enkele offerdieren en sneed ze in twee helften die hij tegenover elkaar legde.

Het verbranden van offerdieren, door Constantius verboden, werd weer toegestaan.

De Gemara vertelde hierboven hoe men zijn offerdieren op Sjabbat met een mes in hun vacht of tussen de horens naar de Tempel liet komen.

De offerdieren werden binnengeleid door de middelste opening.

Bij de bloedige ging het om het doden van ��n of meerdere offerdieren op het altaar.

Hier stroomde het bloed van duizenden offerdieren.

Daarvoor werden de offerdieren gebruikt, waarvan de schedels na de plechtigheid in een kuil werden geworpen.

Een belangrijke beslissing werd nooit genomen zonder eerst bijvoorbeeld de lever van offerdieren, het gedrag van heilig pluimvee of de inslaande bliksem te bestuderen.

Het traktaat Temoera gaat over de verwisseling van offerdieren (zie Lev.

Nu denken we dat het een bankethal is waar ook wel vlees van offerdieren gegeten werd.

Ook offerdieren werden met infulæ bekroond.

Tijdens de Romeinse periode in 200 n. Chr. werd de ingang van het Hiëron gewijzigd om offerdieren te kunnen doorlaten.

Voor de offers stond er binnen het heilige domein een altaar, waarop (delen van) offerdieren verbrand konden worden.

De corona spicea was een krans van koren aren die beschouwd werd als de oudste soort krans gedragen door Romeinse priesters en hun offerdieren.

Het dorp huisvest in deze tijd ook een groot aantal slachters die de halal-slachting van grote aantallen offerdieren voor de pelgrims verzorgen.