Oirat in een zin

Aan het eind van de 14e eeuw ontstonden er grote conflicten tussen de Oirat en de oostelijke Mongolen.

Dat was in de eerste decennia van de 17e eeuw vaker gebeurd onder de Oirat-Mongolen.

Er waren toen al enige Oirat-groepen die zich onder bescherming van de Russische tsaar hadden gesteld, vanwege de pressie van de Altyn Khan.

Het resultaat hiervan was, dat sommige Oirat-groepen zich opnieuw onder de bescherming van de tsaar wensten te stellen en ook enkele die van de Altyn Khan zochten.

Het was in die tijd de gewoonte onder de adel van de Oirat-Mongolen om minimaal één zoon voor studie naar Tibet te sturen en wellicht monnik te worden.

Hij schilderde daarna Oirat—Messenger of the White Burkhan, gebaseerd op zijn interpretatie van het Burkhanisme.

In Binnen-Mongolië verdeelt het officiële taalbeleid de Mongoolse taal in drie dialecten: Zuid-Mongools, Oirat en Barghu-Boerjat.

Zijn streven naar een machtspositie was een van de redenen van een nieuwe en nu veel grotere migratie van Oirat-groepen.

Andere grote groepen zijn de Qoja (afstammelingen van Arabische missionarissen) en de Töleñgit (afstammelingen van gevangenen van de Oirat-Mongolen ).

De Oirat-Mongolen was een Mongoolse stamfederatie.

Er was duidelijk onvrede onder de Oirat-stammen over de pogingen die Djoengarenleider Khara Khula ondernam om de gehele politieke en militaire controle van de stamfederatie te verkrijgen.

Er was duidelijk onvrede onder de Oirat- stammen over de pogingen die Khara Khula (overleden 1635 ) van de stam van van de Dzjoengaren ondernam om de gehele politieke en militaire controle van de stamfederatie te verkrijgen.

Het tijdstip dat de missie daar arriveerde was ongelukkig, omdat de Altyn Khan op dat moment juist bezig was met een militaire campagne tegen Khara Khula (overleden 1635 ), de leider van de Oirat-Mongolen.

In 1399 werd Elbeg Nigülesügchi Khan, de vijfde keizer van de Noordelijke Yuan-dynastie verslagen en gedood door Ugetchi Khashikha en Batula, de toenmalige stamhoofden van de Oirat.

Toen de Oirat zich in 1640 onder leiding van de Dzjoengaren nieuw formerden, sloten de Kirgiezen zich bij hen aan.

Vanaf 1600 hadden kleinere groepen Oirat-Mongolen zich al onder bescherming van de Russische tsaar gesteld.

Begin 18e eeuw werd Tibet een slagveld voor onderlinge twisten tussen de stammen van de Oirat-federatie.

De zuidelijke Siberische volken betaalden daarvoor al jasak aan de Oirat-Mongolen (later Kalmukken) en Kazachen (toen Kirgiezen genoemd).

Dienovereenkomstig ging hij in 1473 in oorlog tegen China en veroverde Hami, een vazalstaat van de Ming, op de Oirat-Mongool Henshen.

Het werd sinds die tijd gebruikelijk onder de adel van de Oirat-Mongolen om minimaal één zoon voor studie naar Tibet te sturen en wellicht monnik te worden.