Oirats

Aan het eind van de 16e eeuw waren de Oirats nog steeds een relatief zwakke federatie vergeleken met andere Mongoolse stamfederaties.

Daarna zouden de Altyn Khan nooit meer een bedreiging voor Oirats vormen.

De vier stammen van de Oirats hadden echter ook al eerder onderling grote rivaliteit, bijvoorbeeld over bezit en gebruik van weidegronden.

De winnaar van dat conflict was Khara Khula, die daarmee zijn machtspositie onder de Oirats verstevigde.

Het gebied van de Oirats grensde direct aan een immens islamitisch gebied.

De Oirats kwamen dan ook tot de conclusie dat zij de macht van Rusland om hen echt te beschermen nogal overschat hadden.

Er zijn geen betrouwbare gegevens over het in de 21e eeuw aanwezige aantal Mongolen, die hun afkomst op die van de Oirats kunnen terugvoeren.

Het zou tot de 17e eeuw duren, voordat een van de stammen van de Oirats, de Dzjoengaren, weer een factor van betekenis werd.

Hij was enige tijd ook de machtigste leider van de federatie van de Oirats.

Tegelijkertijd fragmenteerde het rijk van de Kazachen na de dood van hun Khan, Tevekkel, en vormde geen serieuze bedreiging meer voor de Oirats.

Het gevolg was dat in 1614 Russische kozakken de Oirats weer naar het zuiden wisten te dwingen.

Na 1640 richtte Zaya Pandita zich vooral op missiewerk onder de Oirats.