Ombudspolitiek in een zin

De door De Mos en Guernaoui gepropageerde ‘ombudspolitiek’ klinkt volgens het OM heel sympathiek, maar is in de praktijk pijnlijk ondemocratisch.

De Mos, een ritselaar, een handige jongen die de politiek in ging en op het randje bezig was met Ombudspolitiek zoals hij dat noemt, wat neerkwam op toch wel een klein beetje voortrekkerij van zijn bevriende ondernemers.

Heerlijk, krijgen we weer ombudspolitiek!

Het woord ‘politiek’, dat in ombudspolitiek besloten ligt, gaat terug op het oude Griekse woord, ‘stad’.

Maar de verdachten zelf stellen dat justitie in een tunnel zit en dat men de ombudspolitiek van De Mos gewoon niet begrijpt.

Ombudspolitiek zou het altijd moeten winnen van kartelpolitiek.

Waar De Mos zijn aanpak ‘ombudspolitiek’ noemt, oppert Dohmen dat je dat misschien cliëntelisme moet noemen.

Qua ombudspolitiek klinkt het in ieder geval beter benaderbaar voor de gewone burger dan waar Rutte mee bezig is.

De ombudspolitiek van Richard de Mos kan ik wel waarderen en met Hoogwerf hebben ze er een zwaargewicht bij maar ik zie Code Oranje hinken op twee gedachten met standpunten waarvan het de vraag is of die wel samengaan.

Eentje met ombudspolitiek, burgerinspraak, een bindend referendum en zo veel mogelijk directe democratie.

Ik ben benieuwd of u met uw ombudspolitiek dan opkomt voor alle burgers, dus voor het algemeen belang, of voor bepaalde groepen burgers?

Maandag maakt De Mos meer bekend over zijn “landelijke beweging voor ombudspolitiek”, laat hij op Twitter weten.

Deze voor Nederland relatief nieuwe manier van politiek bedrijven wordt ook wel ombudspolitiek genoemd.

Richard de Mos van Groep De Mos/Hart voor Den Haag wist met zijn ombudspolitiek de grootste van Den Haag te worden.