Onager

De lepelblijde maakt bovendien gebruik van een lepelvormige houder om projectielen weg te schieten in plaats van de slinger die de onager meestal heeft.

De onager was niet zo accuraat als de steenwerpende ballista, maar kon veel grotere stenen of andere projectielen afschieten en was dus een effectiever belegeringswapen.

De succesvolle onager was tot diep in de middeleeuwen in vrijwel ongewijzigde vorm in gebruik.

In Diergaarde Blijdorp is onlangs een onager geboren, een wilde ezelsoort.

Onagra betekent voedsel van onager en werd het eerst gebruikt in een Engelse publicatie van Philip Miller in 1754 (Gardeners Dictionary: Abridged).

Ammianus meldt dat de onager vroeger ook wel tormentum of scorpion werd genoemd.

Ammianus schrijft dat naast de schutter, die de slingerarm losslaat, acht man nodig waren om de onager aan te spannen, vier aan elke zijde.

De oren zijn kort, de manen lang en de staart is vol en daarmee kan het geen ezel of onager zijn die tot dan toe als rij- en lastdieren gebruikt werden.

Mogelijk bleef de relatief eenvoudig opgebouwde onager in de middeleeuwen in gebruik en werd deze lepelblijde genoemd.

Torsie-artilleriewapens zoals de ballista en onager zouden in het westen tot de val van het West-Romeinse Rijk in 476 de belangrijkste artilleriewapens in de Romeinse legioenen zijn.