Onberaden

Daarnaast sprak het de vrees uit dat zijn macht hem naar het hoofd zou stijgen en hij zich in onberaden buitenlandse avonturen zou storten.

Niet doen, waarschuwde hij, zulke onberaden ingrepen brengen radicalen aan de macht, ze ondermijnen de soevereiniteit van een land, ‘en hoewel ik niemand de stuipen op het lijf wil jagen, kunnen ze tot regionale nucleaire oorlogen leiden’.

Het bracht hem zelfs tot de onberaden stap zich een keer kandidaat te stellen voor de Tweede Kamer – de kern van de ‘verrotting’ die het publieke domein tot zo’n droevig verschijnsel maakte – om in hemelsnaam dan zelf maar op te komen voor de ‘waarheid’.

Dit blijkt uit de onberaden steun aan de spoorwegstaking van 1903 en het terugschrikken voor regeringsverantwoordelijkheid in 1913.