Onontkoombaarheid

P.N. van Eyck vat het gedicht op als 'Leopolds schone erkentenis van de onontkoombaarheid van zijn noodlot', Van Eyck (1924), 34 'Leopolds koenste gericht over zichzelf'.

Ze ontlenen hun belang nauwelijks aan een expliciete samenhang, maar vooral aan de onontkoombaarheid waarmee zij zich opdringen, of - andersom - aan de moeite die het kost om ze terug te halen.

De één viert de restitutie, de ander doet die af als aalmoes, een derde wijst op de onontkoombaarheid van westerse denkpatronen.

Die onontkoombaarheid geeft de discussie over het «Angelsaksische» versus het «Rijnlandse» model de treurigheid van een achterhoede gevecht.

Die sfeer, die onontkoombaarheid zit meteen vanaf het begin ijzersterk in de nieuwe, uiterst radicale enscenering van Giuseppe Verdi's 'Il trovatore', die het Russische regiewonder Dmitri Tsjerniakov voor de Brusselse Munt maakte.

Door de onontkoombaarheid en kilheid waarmee de boodschap wordt opgediend, krijgt de toeschouwer weinig kans te ontsnappen en krijgt de maker de rol van advocaat van de duivel.

Het enige begrip dat de wielrenner krijgt, is de onontkoombaarheid van zijn gedrag.

Spannender zou het daarom zijn als de wandelingen door de stad werden begeleid door een echte wiskundige die ter plekke de onontkoombaarheid van de wiskundige blik toelicht.

Als wij het met z'n allen over iets eens zijn en men zelfs in Appingendam niet meer twijfelt aan de onontkoombaarheid van een bepaalde visie, komt HP/De Tijd met een stuk waarin moedig het tcgcndeel wordt beweert.

De instorting van de politiek van onontkoombaarheid is een voorbode van een andere tijdservaring: de ‘politiek van eeuwigheid’.

Terwijl het juist die altijd weer voorgeschilderde onontkoombaarheid is die de discussie over Europa zo heeft beïnvloed dat naar kritiek van twijfelaars niet werd geluisterd.

Dit is met afstand het meest interessante en geslaagde van de hier opgenomen vioolconcerten: haast symfonisch van opzet, vol memorabele thema’s en van een onontkoombaarheid die je bij de andere twee niet aantreft.

Het eerste deel is al een symfonie op zich met verklanking van persoonlijk verdriet, massale rouw, lyrische hoopvolle blijdschap en de angst voor de onontkoombaarheid van een voortdenderende oorlogsmachine.

Hij schreef een proefschrift over de politieke filosofie van Carl Schmitt (De onontkoombaarheid van de politiek, Nijmegen 1992).

Ontstaan van Frankrijk De Franse historiografie heeft sinds het eind van Middeleeuwen de vorming van een Franse staat als een onontkoombaarheid voorgesteld.