Onszelf

We draaien om onszelf en hoe langer we om onszelf draaien, des te meer we als in een cocon in onszelf verward en opgesloten raken.

Al zeven generaties lang, klonen ik en Oren onszelf, onderwijzen onszelf.

Ons menselijk brein is echter zo ontwikkeld dat we een begrip hebben van onszelf en dat we onszelf kunnen ontwikkelen.

Menselijk naar onszelf zou zijn om hier mee op te houden, het werkt niet en het is onszelf tot enorme last.

Wij stemmen op kandidaten die, volgens onszelf, het meest op onszelf lijken, niet op de plannen.

Je kunt zeggen dat we onszelf moeten beschermen om anderen te beschermen, zelfs de personen die we nooit zullen aanraken, zodat we beter in staat zijn om onszelf te beschermen.

Natura 2000 is het door onszelf gesponnen touw, waarmee we onszelf ophangen.

Zo veel mensen zijn zo bang voor het virus, maar we (gezonde mensen) hoeven onszelf niet te beschermen ten behoeve van onszelf.

We vertellen onszelf voortdurend verhalen, om een soort logica of controle aan te brengen, maar houden onszelf daarmee soms heerlijk voor de gek.

Ik vind het heerlijk dat we in deze tijd gewoon onszelf kunnen zijn en dat er prachtige kleding is waarmee we ons kunnen laten zien en waarin we trots op onszelf en ons lichaam kunnen zijn – zelfs als er kleine onvolkomenheden zijn.

Maar helaas, na onszelf decennia weggecijferd te hebben weigeren we vrij baan te geven voor nog meer beschuldigingen en haat jegens onszelf.

We maken te veel van onszelf, we blazen onszelf op.

Wij moeten natuurlijk niet in onze emoties geraakt worden als het om onszelf gaat, het enige wat wij mogen van de boven ons gestelde proleten is onszelf wegcijferen.

Maar dat hebben we totaal aan onszelf te danken, we waren niet onszelf, iedereen was onder niveau.

Op die manier bouwen we onze geest uit, door onszelf te vervullen met groter begrip van onszelf ten opzichte van het grote geheel, en stuwen onze overtuigingen ons lot in een bepaalde directie.

Zolang wij als gemeenschap onrealistische verwachtingen van onszelf koesteren, doen we onszelf tekort en zullen we ons altijd ondergewaardeerd voelen.

Het klinkt wat abstract, maar telkens als wij ‘onze naaste liefhebben als onszelf’ doen wij recht aan onszelf en de ander en daarmee aan God.

Het zijn prachtige zinnen, waarin Kant ons vertelt dat we onze onvolwassenheid aan onszelf te danken hebben, omdat de oorzaak een gebrek aan moed is: niet onwetendheid en domheid, maar luiheid en lafheid weerhouden ons ervan om voor onszelf na te denken.

Ik weet dat we niet altijd van onszelf kunnen houden, maar we moeten onszelf wel leren begrijpen, fysiek en mentaal.

Voor Brandsma komen wij tot God als wij tot onszelf komen in diepgaande zelfkennis, maar ontdekken we ons diepste zelf als we onszelf en anderen bezien met Gods ogen.