Ontzuiling

Bovendien vond de ontzuiling in Wallonië veel trager plaats, en grote politieke machtsblokken zoals de PS zijn veel later dan in Vlaanderen hun oude, trouwe kiezerspubliek beginnen verliezen.

Dat zegt dat het verhaaltje dat door de ontzuiling (mensen gingen niet meer naar de kerk) er splinterpartijen zijn ontstaan niet klopt.

De massapartijen zijn verbrokkeld, de ontzuiling heeft zich voltrokken.

De ontkerkelijking en ontzuiling golden als grote bevrijding en verwerden later gevoelsmatig tot gemis.

Ontzuiling was een doel.

De godsdienstsocioloog Jan Thurlings beschreef een halve eeuw geleden in de ontzuiling van het katholieke volksdeel.

Dit is dus gewoon heel goed nieuws, de ontzuiling in de schoolboeken, geen aparte katholieke, protestants Christelijke of vrijzinnige schoolboeken maar gewoon neutrale schoolboeken voor iedereen.

Na decennia van ontkerking & ontzuiling een hele naargeestige zuil binnenhalen.

De opkomst en populariteit van de crisis-metafoor kunnen we niet los zien van maatschappelijke ontwikkelingen van ontzuiling, ontkerkelijking en individualisering van zingeving.

Er lijkt sprake van een (geseculariseerde) ontzuiling die niet wordt ingegeven door te breken met een mensbeeld of wereldvisie, maar door de te breken met kanalen van waar vanuit ‘de’ journalistiek steeds opereerde.

Met de ontzuiling ontwikkelde de journalistiek zich als een elite (geprofessionaliseerd) die de controle op de politiek als belangrijke taak zag.

De ontzuiling of deconfessionalisering, duidelijk zichtbaar vanaf begin jaren zestig en in de jaren zeventig op een hoogtepunt, leidde tot een ontkerkelijkingsgolf, die ook in de tot dan hechte katholieke gemeenschap doorwerkt.

Er ontstond een roep om politieke vernieuwing en ontzuiling, een gevoel van saamhorigheid, dat later is aangeduid als de geest van Gestel.

Die verbindingen zijn namelijk, sinds de ontzuiling al, sterk afgebrokkeld.

Het zal ook wel met de ontzuiling te maken hebben.

Aanvankelijk waren het protestantisme en katholicisme stevige bolwerk met eigen organisaties en media, maar vanaf de jaren 1960 sloeg de ontzuiling toe.

Daarna kan een ontzuiling in gang gezet worden, zoals ook in de jaren 60-70 gebeurde met de katholieken en de protestanten.

Daarom ontzuiling en ontkerkelijking als protest.

De ontzuiling is met terugwerkende kracht toch niet zo positief, nu moet men zelf denken en research doen op wie te stemmen.

De vrije keuzeruimte die ontkerkelijking, ontzuiling en vrije opvoeding bieden hebben zingevings- en keuzeproblematiek als keerzijde.