Onvertakte

De onvertakte hechtranken ontspringen vlak bij de bladstelen.

De sporofyt bestaat uit een voet en een solitair sporenkapsel (sporangium of sporogoon), gedragen aan het einde van een onvertakte (en onbebladerde, maar soms wel fotosynthetische) kapselsteel of seta.

De sporofyt heeft een onvertakte steel, de seta, en heeft aan het uiteinde slechts een sporangium.

Dit is een handig kenmerk om bijvoorbeeld bonte paardestaart en onvertakte lidrus uit elkaar te houden.

Het zijn poliepen met 6 of een veelvoud daarvan, doorgaans onvertakte tentakels.

Polypeptiden zijn onvertakte polymeren, dus de primaire structuur kan eenvoudig worden bepaald door alle aminozuren langs de ruggengraat vast te stellen.

De nucleotiden zijn in DNA-moleculen onderling verbonden tot lange, onvertakte ketens door afsplitsing van water tussen het fosfaat van het ene nucleotide en het desoxiribose van het andere.

De onvertakte stengel is bros en met schubben bezet.

De ingerolde palmvaren (Cycas circinalis) is een rechtopstaande, meestal onvertakte palmvaren die zelden hoger dan 3 m wordt.

Deze polymeren bestaan meestal uit onvertakte of lichtvertakte ketens bestaande uit een of meer soorten monomeren.

Op doorsnede waren de vijf korte, onvertakte armen driehoekig.

De groeiwijze is bossig met over het algemeen onvertakte stengels.

De groen-bruine, onvertakte, recht of iets gekromde, ongesepteerde conidiëndragers zijn enigszins doorzichtig.

In de nazomer verschijnt een onvertakte stengel van meestal 10-15 cm hoog met onder de bloei ongeveer vier schedevormige blaadjes.

Naamgeving Voor de zuren met onvertakte ketens is de systematische naamgeving is rechttoe rechtaan: tel het aantal koolstofatomen in de keten, inclusief de koolstofatomen in de zuurgroepen, en voeg achter de naam van de keten de uitgang "dizuur" toe.