Oordeelskracht

Dus het verhevene verschaft het brugdeel vanuit het onlustgevoel richting begeervermogen (de wil) en vanuit de oordeelskracht richting de rede.

Uit de analyse van het smaakoordeel blijkt, dat de oordeelskracht volstrekt onafhankelijk staat ten opzichte van verstand en rede, maar tevens een brugfunctie vervult richting verstand.

Voor de subjectieve gevoelens van Lust en onlust, die de brug vormen tussen kenvermogen en begeervermogen, is de oordeelskracht het constitutieve a priori principe, dat onafhankelijk bestaat van begrippen en praktisch gerichte gevoelens van begeerte.

Zo zullen de mensen steeds minder gebruik maken van hun eigen oordeelskracht; de individuele wilskracht zal zich op een steeds beperkter terrein laten terugdringen.