Opperarmbeenderen

Beide opperarmbeenderen verschillen bij het holotype nogal in lengte: het rechter is 605 millimeter lang, het linker 586 millimeter.

Bewaard zijn gebleven: een stuk rechterbovenkaaksbeen met tien tanden; zes wervels van de nek en rug; beide schouderbladen; beide opperarmbeenderen; vier linkermiddenhandsbeenderen; en de rechterachterpoot.

Bij de vleugel konden de opperarmbeenderen niet strak tegen het lichaam ingeklapt worden en in een ingetrokken positie in ieder geval niet goed van voor naar achteren bewegen.

De opperarmbeenderen waren robuust, met stevige deltopectorale kammen en verbrede onderste uiteinden.

Onderzoek aan duizenden jaren oude opperarmbeenderen laat zien dat vrouwen in de prehistorie veel sterker waren dan vrouwen nu.

Het bestaat uit twee opperarmbeenderen, een spaakbeen en twee ellepijpen.

De koppen van zowel de opperarmbeenderen als de dijbeenderen laten het afsterven van botweefsel zien.

Onder nummers PVL 4214 en PVL 4215 zijn twee opperarmbeenderen geïnventariseerd.

Op opperarmbeenderen van Eryops en schedels van Xenacanthus zijn tandafdrukken gevonden die overeenkomen met de vorm van de tanden van Dimetrodon.

Zowel de opperarmbeenderen als de dijbeenderen zijn dicht bij de romp versmald.