Oranjegezinden in een zin

In de tijd van de strijd tussen patriotten en oranjegezinden in de achttiende eeuw vliegen moderne staatkundige ideeën je om de oren.

Oranjegezinden zijn altijd al tuig geweest een makkelijk te manipuleren, domme ongewassen massa.

Ze correspondeerde met Oranjegezinden in een zelf ontworpen geheimschrift en volgde politieke ontwikkelingen nauwkeurig.

In 1799 komt Bentinck vanwege eigenzinnig optreden in conflict met andere Oranjegezinden.

De buste is een luxe Oranje-souvenir, dat volgens het museum in een kleine oplage moet zijn gegoten voor Oranjegezinden of voor leden van de Staten-Generaal die bij de bouw van het praalgraf in Delft betrokken waren.

Ook in de achttiende eeuw werd er veelvuldig afgegeven op ‘de elite’, die destijds voornamelijk bestond uit regenten en oranjegezinden.

Zuivering van kiesregisters, ontslag van ambtenaren en verwijdering van bestuurders strekten zich niet alleen uit tot oranjegezinden en federalisten, maar ook tot unitarissen.

Na zijn dood, op tweeënveertigjarige leeftijd, kregen hij en zijn vrouw een mausoleum in Gorssel, maar dat werd door Oranjegezinden opgeblazen.

Met de oranjegezinden die neerkeken op alles wat donkerder was dan hunzelf is het echter over en uit.

Dit werd hem nog jaren nagedragen, vooral toen de macht weer bij de Oranjegezinden terechtkwam.

De Patriotten waren de tegenstanders van de Oranjegezinden in het eind van de 18 eeuw.

Ik heb de koningin nooit zien onderhandelen met Obama of Sarkozy over orders, dus het past allemaal in het zogenaamde meerwaardeplaatje van oranjegezinden.

Zo zagen dogmatische calvinisten en Oranjegezinden in hem een atheïst en een gevaar voor staat en volk.

In de patriottentijd werd de viering deze dag een soort geuzendaad voor oranjegezinden.

Oranjegezinden plunderen de huize van de patriotten.

Daarop nam geheel wettelijk de Raad van State het bestuur in handen, maar werd in september door Oranjegezinden gegijzeld, waarna de Staten-Generaal de regeringsmacht overnamen.

Hun zoon Adriaan Jacob Van der Does behoorde tot het kamp van de oranjegezinden in Gouda.

Niet alleen nam maar een eerder gering aantal leden aan de stemming deel, het aantal tegenstemmers was veel aanzienlijker dan het aantal openlijke of verdoken oranjegezinden onder de Congresleden.

Het altijd dwarsliggende Amsterdam kreeg van de oranjegezinden de zwarte piet toegespeeld, maar andere pamflettisten waren van mening dat de stadhouder en zijn trawanten de ware schuldigen waren.

Ze verjoegen de Oranjegezinden die na 1787 weer de overhand hadden gehad.