Orbitalen

De energie van deze orbitalen ligt dicht in de buurt van de d xy -, d xz - en d yz -orbitalen, waarmee bindende combinaties gevormd kunnen worden (dat wil dus zeggen: orbitalen met een lagere energie dan de orbitalen waaruit ze gevormd worden).

Lineaire combinatie van orbitalen Wanneer men orbitalen in moleculen classificeert naar irreducibele representaties, kan men snel de lineaire combinaties van orbitalen aangepast aan de symmetrie vinden.

Het energieverschil tussen de laatste twee groepen orbitalen wordt aangeduid met Δ oct (het subscript oct staat voor octaëdrisch) en wordt bepaald door de aard van de π-interactie tussen de ligand-orbitalen en de d-orbitalen op het metaal.

Als het diënofiel een oriëntatie ten opzichte van het dieen aanneemt die leidt tot het endo-product, kan er extra overlap optreden tussen de pi-orbitalen van de substituenten van het diënofiel, en de andere pi-orbitalen van het dieen.

Om een dubbele binding te vormen moet een ander soort hybride orbitalen gevormd worden: de sp 2 -gehybridiseerde orbitalen.

De elektronische structuur van het monomeer is eerder uitzonderlijk: de overlap van orbitalen laat enkel één sterke covalente binding toe, terwijl de overige 2 orbitalen een te zwakke overlap bieden om een covalente dan wel ionaire binding te vormen.

De orbitaal met deze elektronen ligt in het vlak van de ring, in tegenstelling tot de orbitalen die verantwoordelijk zijn voor de gedelokaliseerde orbitalen, die juist onder en boven het vlak van de ring liggen.

Er moeten dus telkens 6 orbitalen gebruikt worden om een binding aan te gaan: dat betekent 1 s-, 3 p- en 2 d-orbitalen.

MLCT complex De ladingverschuiving is vooral van orbitalen met metaalkarakter naar orbitalen met ligandkarakter: "metaal naar ligand" CT complex.

Moderne methoden De meeste moderne op orbitalen gebaseerde berekeningsmethoden gebruiken moleculaire orbitalen.

Bij een drievoudige binding (zoals in alkynen ) of tweevoudig dubbel gebonden atomen (bijvoorbeeld in koolstofdioxide of allenen ) is er sprake van sp-hybridisatie en zijn er naast de twee gehybridiseerde orbitalen nog twee p-orbitalen aanwezig.

Dit heeft tot gevolg dat alle (gedeeltelijk) gevulde orbitalen in de uitgangsverbindingen soepel over kunnen gaan in (gedeeltelijk) gevulde orbitalen in het gevormde product.

Dit levert twee bindende orbitalen en twee antibindende orbitalen op.

In carbeen zelf bestaan de orbitalen voor de twee niet-bindende elektronen uit twee orbitalen met gelijke energie, of met slechts een klein energieverschil.

Methaan (CH 4 ) beschreven in termen van gehybridiseerde atomaire orbitalen: elk van de "lobben" van het centrale koolstofatoom is een som van een 1s-orbitaal met een of meer 2p-orbitalen.

Zij gingen ervan uit dat de symmetrie van de moleculaire orbitalen bij de reactie bewaard blijft en de reactie kan verlopen als beide reagerende groepen overeenstemmende orbitalen hebben.

Zij kunnen naast s- en p-orbitalen ook d-orbitalen inzetten om bindingen aan te gaan.

Als de twee orbitalen van verschillende atomen voor een groot deel samenvallen is er een sterke binding tussen de atomen.

Daardoor blijft één p-orbitaal over, dat loodrecht staat op het vlak waarin de drie sp 2 -gehybridiseerde orbitalen liggen.

De 11 h-orbitalen splitsen op in een groep van 5 (H u ) en twee van 3 (T 1u en T 2u ).