Orchestra

Zijn werken werden gespeeld door bijvoorbeeld het Milwaukee Symphony Orchestra, het Milwaukee Chamber Orchestra, het Scottish National Symphony Orchestra, het Oslo Filharmonisch Orkest, het Trondheim Symfonie Orkest en het Eau Claire Chamber Orchestra.

Het Western Studio Orchestra werd het Perth Concert orchestra en het was dit orkest dat werd uitgebreid voor de beroemdheidsconcerten en bekend werd als het ABC (Perth) Symphony Orchestra.

Hij werkt als bibliothecaris van het American Composers Orchestra, Brooklyn Philharmonic Orchestra en het Opera Orchestra of New York.

Hij was dirigent van het New York Chamber Orchestra, het 'Adelphi Chamber Orchestra' en het 'South Dakota Symphony Orchestra'.

Veneman keerde na haar studie in de VS terug naar Nederland en speelde inmiddels in onder andere het Millennium Jazz Orchestra van Joan Reinders en het New Jazz Orchestra onder leiding van Henk Meutgeert.

De stijgende reputatie die hij verwierf met zijn ensemble bracht hem ertoe het oorspronkelijk ensemble uit te breiden onder de namen Capriccio Stravagante Orchestra, Capriccio Stravagante Renaissance Orchestra en Capriccio Stravagante Opera.

Eerst in Player, later OrKestra genoemd, wat vervolgens geleidelijk aan samensmolt met Bev Bevans Electric Light Orchestra Part Two wat vanaf 2000 als The Orchestra door het leven gaat.

Het Assumption Grotto Orchestra (een samenwerking van freelance musici en leden van het Detroit Symphony Orchestra) verzorgt de orkestrale bijdrage op het merendeel van de opnames.

Hij gaf ook concerten in het New Century Players Ensemble, Alfred Ladzekpo's Ewe Ensemble, het Lian Ensemble, het Bill Holman Orchestra en het Clayton/Hamilton Orchestra.

Hij is te horen op albums met Paul Heller, het Cologne Contemporary Jazz Orchestra, de Frank Reinshagen Big Band, het King of Swing Orchestra en de RTL Big Band.

Hij trad op met het Aardvark Jazz Orchestra en het Berlin Contemporary Jazz Orchestra.

In 1997 nom hij deel aan het finale van de Tokyo International Conducting Competition en dirigeerde erbij het Tokyo Philharmonic Orchestra en het Shinsei Symphony Orchestra.

In de periode 1972–1979 was hij lid van het trio van Yamashita Yosuke, daarna had hij verschillende eigen trio's en groepen, zoals Wha-ha-ha en Sakata Orchestra (later Sakata Akira & his Da-Da-Da Orchestra).

In Engeland werkte hij samen met Northern Chamber Orchestra, Manchester Camerata en Salford Symphony Orchestra.

Naast zijn docerend en administratief werk was hij actief als hoornist in het Milwaukee Symphony Orchestra, de Baton Rouge Symphony, het New Orleans Summer Pops Orchestra en in het orkest van de Jackson (Mississippi) Opera werkzaam.

Palmer speelde in 1960 eerst als gitarist in het Roseal's Orchestra (of Rozele Orchestra) en wisselde daarna naar de trompet en uiteindelijk naar de trombone.

Tegenwoordig is hij lid van het Salford Symphony Orchestra en het New English Orchestra, maar hij tred ook op als trombone solist met harmonieorkesten en brassbands.

Tevens speelt hij regelmatig als bandlid met de groepen OIRTRIO (met Frank Gratkowski en Tatsuya Nakatani), Fossile3 (met Rudi Mahall), Multiple Joy(ce) Orchestra, Scott Fields Freetett, Multibass Orchestra, Knom.

Zo dirigeerde hij operahuizen in Ostrava en Stara Zagora en was hij gastdirigent bij het Moldova Philharmonic Orchestra in Iași en het Banatul Philharmonic Orchestra in Timișoara.

Hij is artistiek leider van het New Zealand Symphony Orchestra en het Milwaukee Symphony Orchestra.