Orientalis

Museum Orientalis Nijmegen zoekt naar meer samenwerkingNIJMEGEN - Museumpark Orientalis gaat komend jaar mogelijk samenwerken met het Nijmeegse Museum Het Valkhof en het archeologisch park Xanten in Duitsland.

Leuckartiara orientalis is een hydroïdpoliep uit de familie Pandeidae. De poliep komt uit het geslacht Leuckartiara. Leuckartiara orientalis werd in 1991 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Xu, Huang & Chen.

Plumularia orientalis is een hydroïdpoliep uit de familie Plumulariidae. De poliep komt uit het geslacht Plumularia. Plumularia orientalis werd in 1911 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Billard.

Diphasia orientalis is een hydroïdpoliep uit de familie Sertulariidae. De poliep komt uit het geslacht Diphasia. Diphasia orientalis werd in 1920 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Billard.

Het Feest van Licht in Museumpark Orientalis haalt je uit de dagelijkse wereld.

Het vuur woedde in een loods van Museumpark Orientalis.

Maandagochtend zijn de mensen van Orientalis bij elkaar geweest voor overleg.

Tot grote zorg van de directeur van Orientalis, Sietse Jager.

Bij museumpark Orientalis in Heilig Landstichting kijken ze er al naar uit.

En dat kunnen museumpark Orientalis en het Nederlands Openluchtmuseum goed gebruiken in een jaar waarin ze minder publiek dan voorheen begroeten.

Vorig jaar moest Orientalis het Feest van Licht na één dag al sluiten vanwege de lockdown.

Orientalis was na de tweede lockdown al naarstig op zoek naar helpende handjes en kan nog steeds vrijwillige medewerkers gebruiken.

Achelia orientalis werd in 1913 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Schimkewitsch.

Branchiomma orientalis werd in 1885 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door McIntosh.

Chrysopidia (Chrysotropia) orientalis is voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Hölzel in 1973.

De hele soortnaam werd dan Bogolubovia orientalis.

De styrax, afkomstig van de Liquidambar orientalis wordt "Aziatische styrax" of "Levant styrax" genoemd en de styrax afkomstig van de Liquidambar styraciflua noemt men "Amerikaanse styrax".

Er werden twee ondersoorten onderscheiden, I. s. orientalis en I. s. stolzmanni, maar deze zijn volgens een studie uit 2010 gelijk.

Het vijfde middenvoetsbeen lijkt te ontbreken, net als bij Jeholornis orientalis.

Hun "exemplaar I" werd een holotype van Brouffia orientalis, terwijl "exemplaar II" een holotype van Coelostegus prothales werd.