Orionnevel

Dat James Webb zich daarvoor op de Orionnevel richt, is logisch: in deze nevel worden namelijk sterren geboren.

De Orionnevel bulkt van de intense ultraviolette straling, veroorzaakt door de jonge sterren.

En met de prachtige beelden van de Orionnevel geeft de krachtige ruimtetelescoop alvast een veelbelovende voorzet.

Het cluster is 420 lichtjaar verwijderd van het zonnestelsel en dat is ongeveer een derde de afstand tot het bekendste stervormingsgebied: de Orionnevel.

Bijvoorbeeld van sterrenstelsels of van nevels, zoals de Orionnevel.

Als de Tarantulanevel net zo dicht bij de aarde zou staan als de Orionnevel, dan zou deze ongeveer net zo helder schijnen als de maan.

De zonnevlam ontstond in één van de dichtstbijzijnde stervormingsgebieden – de Orionnevel – en hield enkele uren aan.

De Krabnevel, de Orionnevel, dubbelsterren, planeten - tijdens een donkere nacht valt er heel wat te zien aan de hemel.

Het centrum van de Orionnevel, gezien door de ruimtetelescoop James Webb.

ALMA heeft een paar honderd extra proplyds in de Orionnevel ontdekt, en uit de massabepalingen blijkt dat de schijven die zich dicht bij een O-ster bevinden, veel minder materie bevatten dan de schijven op grotere afstanden.

Met dit filter zie je een blauw-groenige Orionnevel met 'vleugel'-vormige nevelflarden!

Een nevel als de Orionnevel (M42) of de open sterrenhoop De Pleiaden (M45) is voor de beginnende amateur-astrofotograaf bij uitstek geschikt als foto-object.

De hele Orionnevel in zichtbaar licht.

Het kleurenpalet van de Orionnevel symboliseert de diversiteit aan klankkleur van het ensemble.

Als de Tarantulanevel net zo dicht bij de aarde stond als de Orionnevel, dan zou deze ongeveer net zo helder schijnen als de maan.

Hij maakt eigenlijk deel uit van de Orionnevel (M42) en wordt hiervan gescheiden door een donkere band van interstellair stof.

Op zijn minst de helft van de jonge sterren in de Orionnevel lijken omringd te zijn door schijven van gas en stof waarvan het er op lijkt dat ze veel meer materie bevatten dan nodig is om een zonnestelsel als het onze te vormen.

William Herschel observeerde de Orionnevel in 1774 en beschreef deze als "een niet gevormde vurige waas, het chaotisch materiaal van toekomstige zonnen".

De Orionnevel is onderdeel van een RMW die, als hij zichtbaar zou zijn, bijna het hele sterrenbeeld Orion (Jager) zou opvullen.

Later wordt dit gebied wordt groter en wordt het HII gebied ook in het optische gebied zichtbaar (zoals de Orionnevel ).