Orkester

De bandleden hebben verschillende sideprojects, naast de eerder genoemden 50 Hertz en Häxor och porr hebben Hannes Stenström en Frej Larsson soloprojecten (resp. Din Stalker en Offerprästens Orkester).

Er zijn een aantal niet-commerciële opnamen, deze werden opgenomen door de concurrenten van het orkest uit Oslo: Bergen filharmoniske orkester en het Noors Radiosymfonieorkest.

Hij was van 1886 tot 1893 de muzikaal leider van Musikselskabet Harmonien, de voorlopen van het Bergen filharmonsike orkester.

In de Tivoli verscheen hij meerdere malen als gastdirigent met het bekende Tivolis Koncertsals Orkester, dat door zijn grootvader in 1843 was opgericht.

Ze noemen zichzelf graag Danmarks kedeligste orkester (De saaiste band van Denemarken).

Ze treedt vaak op met de band van Benny Andersson (Benny Anderssons Orkester (BAO), buiten Zweden Benny Andersson's Band geheten), waarbij ze vooral dansmuziek en muziek van Andersson ten gehore brengt.

Zo was hij van 1902 tot 1913 voorzitter van Harmonien, de voorloper van het Bergen filharmoniske orkester, destijds al een van de beste orkesten van Noorwegen.

Daarna behoorde hij als violist van 1816 tot 1821 bij het orkest van de Opera te Praag (Stavoshe Theater orkester) dat toen nog onder leiding van Carl Maria von Weber stond.

De Noorse muziekcentrale bezit echter een opname van dit concert door Mariss Jansons en het Oslo Filharmoniske Orkester met solisten Jorunn Marie Bratlie en Jens Harald Bratlie.

Het Bergen filharmoniske orkester, opdrachtgever, wilde het toen spelen onder leiding van Karsten Andersen.

Het opdrachtgevend orkest Philharmonisches Orkester der Stadt Kiel onder leiding van Hans Zender en solisten Hans Frantzen (bas), Lutz Lansenmann en Jochen Schmidt waren de uitvoerenden.

In april 1927 speelde de voorloper van het Oslo Filharmoniske Orkester onder leiding van Georg Schneevoigt alleen het eerste deel.

Verder was Nyhaug actief in bijvoorbeeld Radiostorbandet en Oslo Filharmoniske Orkester.

Capriccio gaf in 1992 de wereldpremière op cd-gebied uit met relatief onbekende solisten met het Radio-Symfonie Orkester Berlin o.l.v. Stefan Soltesz.

Deze eerste poging en een van de volgende Scherzo for orkester bleven echter de enige twee composities voor een orkestvorm.

Het requiem kreeg haar bekroning tijdens de premiere op 14 januari 1943 In de Vår Frelsers kirke (vert.: Onze Verlosserkerk) werd het ten gehore gebracht door het Cæciliaforeningskor met de Filharmonisk Selskap Orkester onder leiding van Arild Sandvold.

In 1957 kreeg het orkest de naam Stockholm Philharmonisch Orkest (Stockholms Filharmoniska Orkester) en in 1992 kreeg het zijn huidige koninklijke naam.

Zij werden begeleid door het Bergen filharmoniske orkester onder leiding van Harald Heide.