Osewoudt in een zin

Als ze samen in de bioscoop zitten, zien ze tijdens de voorstelling dat Osewoudt gezocht wordt, maar met een foto van Dorbeck.

De brief die Osewoudt op 19 oktober 1945 schrijft aan de verdwenen Mirjam Zettenbaum, ondergedoken onder de naam Marian Sondaar, vertoont volgens J. Melkman enkele opmerkelijke slordigheden.

De Duitse SS-er Oberstürmführer Ebernuss biedt aan haar vrijlating te regelen, indien Osewoudt de schuilplaats van Dorbeck verraadt.

Gomperts kent een groot belang toe aan het bord 'Inhalen Verboden', dat volgens hem de essentiële verhouding van Osewoudt tot andere mensen weergeeft.

Het gros van de Damokles-interpretatie richt zich op de vraag of Dorbeck slechts een zinsbegoocheling van Osewoudt is geweest of werkelijk bestaan heeft, dat wil zeggen als romanpersonage.

Hij kan het volgens Osewoudt dus onmogelijk zijn.

Hij krijgt van Dorbeck de volgende dag een berichtje dat Marianne bezig is te bevallen, maar wanneer Osewoudt op het aangegeven adres arriveert blijkt het kindje te zijn overleden.

In een kamp in de laatstgenoemde plaats kwam het hoofdpersonage Henri Osewoudt om het leven.

In literaire analyses is veelvuldig de vraag gesteld of het personage Dorbeck nu echt bestaat of alleen in de belevingswereld van Osewoudt.

Verkleed als verpleegster komt Osewoudt op bezoek, in de verwachting vader te zijn geworden.

De geheimzinnige dubbelganger op wie Osewoudt lijkt als twee druppels water.

De vraag naar de goed- of slechtheid van Osewoudt, of van de andere personages, wordt nergens in de roman gesteld.

Na afloop van de oorlog wordt Osewoudt als landverrader beschouwt.

De film en het boek spelen zich af tijdens de Tweede Wereldoorlog, waar de goedaardige Ducker (Osewoudt in het boek) een sigarenzaak beheert.

Zoals het Beurspoortje tussen de Dam en het Rokin waar Henri Osewoudt in 'De donkere kamer van Damocles' een jongetje aan zijn lot overlaat.

Als verzetsman zou Osewoudt best gepast hebben in het gezelschap van : prestige en wraak zijn motieven die hem ook bezielen en hij had, gelet op zijn prestaties, de eerste aanslag efficiënter kunnen uitvoeren.

Dat Osewoudt geen zin in studeren heeft en geen interessant beroep kiest is niet zo relevant, daar het door zijn gebrek aan belangstelling en zijn gehechtheid aan zijn moeder komt en niet door zijn ‘capacity for cognition’.

De man die Osewoudt het verhaal van de fusillade vertelt is een bluffer.

De vele moorden die Osewoudt pleegt (een man te Haarlem, drie mensen te Lunteren, Ebernuss, Ria en de Luftwaffe-officier), pleegt hij in zekere zin als soldaat en bovendien in opdracht van een man die hij volstrekt vertrouwt.

Deze korte zin vat in al zijn bondigheid exact samen wat één van de stellingen is die het boek behelst: het is voor de mens die lager geplaatst is (Damokles/Osewoudt) verboden iemand in te halen die hoger geplaatst is (Dionysius/Dorbeck).