Bekijk voorbeeldzinnen en woordvormen van Oswaldella.

Oswaldella

Voorbeeldzinnen (10)

Oswaldella erratum is een hydroïdpoliep uit de familie Kirchenpaueriidae. De poliep komt uit het geslacht Oswaldella. Oswaldella erratum werd in 1997 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero & Vervoort.

Oswaldella curiosa is een hydroïdpoliep uit de familie Kirchenpaueriidae. De poliep komt uit het geslacht Oswaldella. Oswaldella curiosa werd in 1998 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero & Vervoort.

Oswaldella frigida is een hydroïdpoliep uit de familie Kirchenpaueriidae. De poliep komt uit het geslacht Oswaldella. Oswaldella frigida werd in 2004 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero & Vervoort.

Oswaldella herwigi is een hydroïdpoliep uit de familie Kirchenpaueriidae. De poliep komt uit het geslacht Oswaldella. Oswaldella herwigi werd in 1991 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door El Beshbeeshy.

Oswaldella monomammillata is een hydroïdpoliep uit de familie Kirchenpaueriidae. De poliep komt uit het geslacht Oswaldella. Oswaldella monomammillata werd in 2004 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero & Vervoort.

Oswaldella rigida is een hydroïdpoliep uit de familie Kirchenpaueriidae. De poliep komt uit het geslacht Oswaldella. Oswaldella rigida werd in 1997 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero, Svoboda & Vervoort.

Oswaldella delicata is een hydroïdpoliep uit de familie Kirchenpaueriidae. De poliep komt uit het geslacht Oswaldella. Oswaldella delicata werd in 1997 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero, Svoboda & Vervoort.

Oswaldella niobae is een hydroïdpoliep uit de familie Kirchenpaueriidae. De poliep komt uit het geslacht Oswaldella. Oswaldella niobae werd in 2006 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero & Ramil.

Oswaldella grandis werd in 1997 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero, Svoboda & Vervoort.

Oswaldella terranovae werd in 1996 voor het eerst wetenschappelijk beschreven door Peña Cantero & Vervoort.