Oviraptoriden in een zin

De halswervels hebben een doornuitsteeksel dat laag is en centraal geplaatst zodat in bovenaanzicht de wervel, inclusief de gewrichtsuitsteeksels, een X-vorm heeft die typisch is voor alvarezsauriden en oviraptoriden.

De schedel heeft in het algemeen de bolle vorm van de oviraptoriden.

De zwakke rechte klauwen, ongeschikt om een prooi te verwonden, zouden een sterke aanwijzing zijn dat de oorspronkelijke oviraptoriden planteneters waren die hun handen gebruikten om takken naar beneden te trekken.

Dit zijn alle afgeleide kenmerken die gedeeld worden met oviraptoriden.

Het spaakbeen is verweerd en de lengte is slechts een schatting; als zij correct is, heeft Jiangxisaurus het relatief langste spaakbeen van alle oviraptoriden.

Het uiteinde ervan wordt gevormd door het surangulare in plaats van het angulare, terwijl bij de oviraptoriden het omgekeerde het geval is.

Zoals alle oviraptoriden was Conchoraptor vermoedelijk warmbloedig en bevederd en bezat een tandeloze schedel met een snavel.

De nek is bij oviraptoriden lang door een groot aantal halswervels, Big Auntie toont er minstens twaalf.

De maxilla in de bovenkaak en het dentarium in de onderkaak zijn vooraan tamelijk lang, een teken dat de hele kop relatief langgerekt moet zijn geweest, een basaal kenmerk onder de oviraptoriden waarvan de meer afgeleide leden hogere koppen hadden.

De opgaande tak van het jukbeen, richting het postorbitale, is kort en schuin naar achteren gericht, niet lang en verticaal zoals bij de meeste oviraptoriden.

De schedel van IGM 100/973 Khaan onderscheidt zich van andere oviraptoriden vooral door de schedel.

De vier centimeter lange schedel had al de korte vorm van de oviraptoriden; de rechte praemaxilla bevestigde dit nog en maakte het later mogelijk het embryo als een citipati te determineren.

Een unieke eigenschap daarentegen is dat de achterste tak tot voorbij de voorrand van de oogkas naar achteren doorloopt en het jukbeen onderligt en overlapt; bij de meeste oviraptoriden is dit uitsteeksel staafvormig, korter en onder het jukbeen stekend.

Hoewel gave fossiele dinosauriëreieren zeldzaam zijn — men vindt vaak eierschaalfragmenten — zijn eieren van oviraptoriden en vooral Citipati redelijk goed gekend.

Overige soorten In 2010 wees Gregory S. Paul een viertal eerder als aparte geslachten benoemde oviraptoriden aan Citipati toe.

De samengroeiing of symfyse ( symphysis mandibulae ) van de onderkaken vooraan is zeer breed en schepvormig; de naar achter lopende beenplaat beslaat meer dan een vijfde van de lengte van de onderkaak; bij oviraptoriden is dat minder.

De staartbasis is tamelijk dik; dat maakt de staart als geheel spitser dan bij andere oviraptoriden.

Die wordt voorzichtigheidshalve vrij laag aangegeven, maar sommige oviraptoriden hadden zeer hoge schedelkammen.

Het basisfenoïde vernauwt naar voren toe en vormt daar geen tweede paar afhangende uitsteeksels, een kenmerk dat Nemegtomaia deelt met andere afgeleide oviraptoriden.

Zoals bij de meeste oviraptoriden is het foramen quadraticum, een spleet tussen het quadratum en het quadratojugale, groot.