Ozonconcentratie

De ozonconcentratie boven de zuidpool fluctueert van nature: aan het eind van de Antarctische zomer – als de zon zich weer laat zien – wordt de ozonlaag tot in september alleen maar dunner, om zich vervolgens weer te herstellen.

Deze verbindingen worden in de onzonlaag door UV-straling opgebroken, waardoor chloorradicalen vrijkomen die de ozonmoleculen afbreken en de ozonconcentratie verkleinen.

En die luidt: een gebied waarin de afbraak van ozon groter is dan 25 procent ten opzichte van de oorspronkelijke ozonconcentratie.

Maar je gaat beter niet in de namiddag sporten, ook vanwege de hoge ozonconcentratie op dat moment.

Daar herstelt de ozonconcentratie zich totaal niet.

De ozonconcentratie neemt op de lagere breedtes niet zo snel af als op de polen – voor de implementatie van het Montreal Protocol – het geval was.

En met name boven Antarctica leidt het tot zo’n sterke afname van de ozonconcentratie dat ook wel wordt gesproken van een ‘gat in de ozonlaag’.

Dat betekent dat vooral mensen met ademhalingsproblemen, oudere mensen en jonge kinderen hinder kunnen ondervinden van deze hoge ozonconcentratie.

Pas wanneer het terug gaat regenen of waaien zal de ozonconcentratie weer stabiliseren.

Voorspeld wordt dat de ozonconcentratie in onze provincie donderdag opnieuw de drempel van 180 microgram/m³ zal overschrijden.

Door de hittegolf in Limburg loopt ook de ozonconcentratie in de lucht hoog op.

Maar luchtvervuiling – of nauwkeuriger gezegd: een hoge ozonconcentratie – blijkt deze feromonen dus aan te tasten.

Hetzelfde geldt voor de ozonconcentratie.

Onder bepaalde omstandigheden kan de ozonconcentratie inderdaad hoog oplopen in ruimten met printers en kopieerapparaten.