Pachycephalosaurus in een zin

Dale Russell meende dat het om een klein mannelijk exemplaar ging van Pachycephalosaurus.

Die waren typisch een anderhalve tot twee meter lang maar Pachycephalosaurus haalde misschien wel een meter of zes bij een gewicht van een halve ton.

Pachycephalosaurus had een grote en vooraan spitse kop, die achteraan voorzien was van beenpunten.

Met stip de lelijkste: de Multipla (geënt op friar Tuck/ Pachycephalosaurus?).

In 2005 gaf Sereno een ingewikkelder definitie: alle soorten nauwer verwant aan Pachycephalosaurus wyomingensis dan aan Heterodontosaurus foxii, Ankylosaurus magniventris, Stegosaurus armatus, Iguanodon bernissartensis of Ceratops montanus.

Bij Pachycephalosaurus echter gaat het om vrij lage, piramidevormige, uitsteeksels.

Binnen de Pachycephalosauridae werd Pachycephalosaurus door Paul Sereno in 1986 toegewezen aan de Domocephalinae maar deze wijzigde dat in 1997 tot de Pachycephalosaurinae, een standpunt dat nu vrij algemeen is.

De klade Ankylosauria werd in 2004 gedefinieerd door Paul Sereno als de groep omvattende alle soorten die nauwer verwant zijn aan Ankylosaurus magniventris dan aan Stegosaurus stenops, Pachycephalosaurus wyomingensis of Parasaurolophus walkeri.

Een afgietsel van "Sandy" De mogelijkheid dat de fossielen van onvolwassen pachycephalosauriërs uit de Hell Creek- en Lanceformaties in feite aan Pachycephalosaurus zouden toebehoren, heeft belangrijke consequenties voor diens taxonomie en anatomie.

Het holotype van Dracorex bestaat uit een juveniel exemplaar; het kan dus zijn dat het het jong betreft van een al bekende pachycephalosauriër; in hetzelfde gebied kwam gelijktijdig Pachycephalosaurus voor.

Mocht die laatste echter een jonger synoniem van Pachycephalosaurus zijn, dan zou dat betekenen dat een belangrijk deel van het skelet toch bekend is.

Of ook Pachycephalosaurus zo succesvol was, is onbekend.

Bij veel andere soorten bedekt de beenkoepel de gehele achterste kop en bereikt een enorme dikte, tot ruim twintig centimeter bij Pachycephalosaurus.

Dracorex en Stygimoloch als mogelijke groeistadia van Pachycephalosaurus De ontwikkeling van de schedel volgens Horner.

Een derde eigenaardigheid die Gangloff vermeldde, was dat het quadratum en het squamosum een vrij vooraan gelegen onderlinge beennaad zouden hebben gehad met een zigzagprofiel net als bij Pachycephalosaurus.

Levenswijze Pachycephalosaurus was een planteneter die leefde in een vrij warm klimaat met sterke van het seizoen afhankelijke wisselingen in de neerslag.

Opvallend is dat Pachycephalosaurus veel groter was dan eerdere pachycephalosauriërs.