Palatale

Een palatale s werd zo als sz gespeld, een palatale r als rz.

Het generaliseren van articulatieplaats veroorzaakte de voor de Slavische talen kenmerkende wisselingen tussen palatale en niet-palatale medeklinkers (in het jargon vaak "zacht" en "hard" genoemd).

Als Slavisch schrift is het Cyrillisch rijk aan karakters voor de palatale medeklinkers.

De palatalisatie werkte ook omgekeerd: een achterklinker (behalve lange *ā) werd een voorklinker als deze na een palatale medeklinker (vooral *j) kwam.

In de Latijnse en Oudhoogduitse schrijftraditie werd de c voor palatale klinkers als uitgesproken.

Verder wordt ook de palatale uitspraak niet in de spelling weergegeven.

Voor de -r horen we een palatale variant van deze ai: jaeir (jaar), aeirde (aarde), in sommige teksten ook gespeld als aoj, maar meestal kortweg als ai.

De palatale zijde is sterk ingedeukt.

De Maleise populaties hebben daarnaast nog een langere palatale brug en een kortere bulla dan andere populaties.

De palatale zijde is zeer licht en vlak ingedeukt.

Dit is bijvoorbeeld het geval met echt palatale medeklinkers, die dan ook meestal eerder als alveopalatalen of als velaren worden uitgesproken.

In de mondopening zijn 4 of 5 tanden aanwezig: 1 columellaire tand die lamelvormig is en een vrijwel verticale stand heeft, twee pariëtale tanden en 1-2 palatale tanden.

In het Nederlands wordt het palatale karakter van een klank in de geschreven taal meestal aangegeven met een 'j' na de letter.

Een Fransman constateert vaak dat een Nederlander 'moncheur' zegt, met een palatale 's', in plaats van 'monsieur', met een 's' en een 'i'.

Een mogelijk voorbeeld het Gotische 'hefjan', waarbij de jod /j/ de voorafgaande medeklinker /f/ verdubbelde door de palatale positie in de mond.

In de fonetiek worden palatale klanken onderscheiden van velare (of: velaire) klanken.

In het standaard-Castiliaans spreekt men de ll uit als een palatale l. De uitspraak lj is daarvan een redelijke benadering.